صدایی در شب

At midnight, in the heart of the silent corridor,

نیمه شب در دل دهلیز خموش

a footstep rang out.

ضربه پایی افکند طنین

My heart, like the hearts of spring flowers—

دل من چون دل گلهای بهار

I filled with the trembling dew of certainty.

پر شدم از شبنم لرزان یقین

I said, “It is he who has returned.”

گفتم این اوست که باز آمده

I sprang up, and in the bewildered mirror

جستم از جا و در آیینه گیج

cast an eager glance upon myself.

بر خود افکندم با شوق نگاه

Ah, my lips trembled with love.

آه لرزید لبانم از عشق

The mirror's face grew dim with my sigh.

تار شد چهره آیینه ز آه

Perhaps it was gazing at an illusion:

شاید او وهمی را می نگریست

my hair dishevelled and my lips dry,

گیسویم در هم و لبهایم خشک

my shoulder bare within my nightdress.

شانه ام عریان در جامه خواب

But in the darkness of the silent corridor,

لیک در ظلمت دهلیز خموش

the passerby kept hurrying along.

رهگذر هر دم می کرد شتاب

Suddenly my breath caught within my breast.

نفسم نا گه در سینه گرفت

It was as though, through the windows, the spirit of the breeze

گویی از پنجره ها روح نسیم

saw my lonely sorrow,

دید اندوه من تنها را

and poured upon my dishevelled hair

ریخت بر گیسوی آشفته من

the burning fragrance of acacias.

عطر سوزان اقاقی ها را

Quickly and restlessly, I ran toward the door.

تند و بیتاب دویدم سوی در

The footsteps within my breast

ضربه پاها در سینه من

were like the resonance of a reed flute in the heart of the plain.

چون طنین نی در سینه دشت

But in the darkness of the silent corridor,

لیک در ظلمت دهلیز خموش

the footsteps slipped away and passed.

ضربه پاها لغزید و گذشت

The wind began a sorrowful song.

باد آواز حزینی سر کرد