شاسوسا

Beside a handful of earth,

کنار مشتی خاک

far away within myself, I sit alone.

در دوردست خودم. تنها؛ نشسته‌ام.

The oscillations turned to dust,

نوسان‌ها خاک شد

and the dust slipped between my fingers and fell.

و خاک‌ها از میان انگشتانم لغزید و فروریخت.

You have become like nothing!

شبیه هیچ شده‌ای!

Entrust your face to the coldness of the earth.

چهره‌ات را به سردی خاک بسپار.

I have lost my own height.

اوج خودم را گم کرده‌ام.

I am afraid: of the next moment, and of this window opened onto

می‌ترسم. از لحظ بعد. و از این پنجره‌ای که به روی

my feelings.

احساسم گشوده شد .

A leaf fell upon the forgetfulness of my hand: an acacia leaf!¹

برگی روی فراموشی دستم افتاد: برگ اقاقیا! ۱

It smells of a lost song, of a lullaby that

بوی ترانه‌ای گمشده می‌دهد. بوی لالایی که

sways over my mother's face.

روی جهره مادرم نوسان می کند.

From the window,

از پنجره

I watch the sunset on the wall of my childhood.

غروب را به دیوار کودکی‌ام تماشا می‌کنم.

It was in vain, in vain.

بیهوده بود، بیهوده بود.

This wall collapsed upon the doors of the green garden.

این دیوار، روی درهای باغ سبز فرو ریخت.

The golden chain of games, and the bright opening of stories, went beneath this rubble.

زنجیر طلایی بازی‌ها. و دریچهه روشن قصه‌ها. زیر این آوار رفت

Over there, my darkness is visible:

آن طرف. سیاهی من پیداست:

I stand on a domed mud-brick roof, like a sorrow.

روی بام گنبدی کاهگلی ایستاده‌ام شبیه غمی.

And I have poured my gaze into the vapor of sunset.

و نگاهم را در بخار غروب ریخته‌ام.

On these steps, a sorrow sat alone.

روی این پله‌ها غمی، تنها، نشست.

In these corridors, an expectation wandered.

در این دهلیزها انتظاری سرگردان بود.

The old ‘I’ went dark upon these green earthenware lattices.

«من» دیرین روی این شبکه‌های سبز سفالی خاموش شد.

In the shifting shade of this acacia tree, it watched the eclipsing sun with a

در سایه- آفتاب این درخت اقاقیا. گرفتن خورشید را در ترسی

sweet fear.

شیرین تماشا کرد.

The sun burns in the window.

خورشید. در پنجره می سوزد.

The window overflowed with leaves.

پنجره لبریز برگ‌ها شد.

I slipped with a leaf.

با برگی لغزیدم.

The binding of threads is not mine.

پیوند رشته‌ها با من نیست.

I drink my own air,

من هوای خودم را می‌نوشم

and far away within myself, I sit alone.

و در دوردست خودم. تنها. نشسته‌ام.

My finger turns the earth over

انگشتم خاک‌ها را زیر و رو می‌کند

and scatters the images. It slips. It falls asleep.

و تصویرها را بهم می‌پاشد. می‌لغزد. خوابش می‌برد.

It draws an image, a green image: branches, leaves.

تصویری می‌کشد، تصویری سبز: شاخه‌ها، برگ‌ها.

I fly over bright gardens.

روی باغ‌های روشن پرواز می‌کنم.

My eyes fill with grasses,

چشمانم لبریز علف‌ها می‌شود

and my heartbeats mingle with the branches and leaves.

و تپش‌هایم با شاخ و برگ‌ها می‌آمیزد.

I fly. I fly.

می پرم. می پرم.

Above a remote plain,

روی دشتی دور افتاده

the sunlight burns my wings, and in the hatred of wakefulness

آفتاب. بال‌هایم را می‌سوزاند. و من در نفرت بیداری"

I fall to the earth.

به خاک می‌افتم.

Someone walks upon the ashes of my wings.

کسی روی خاکستر بال‌هایم راه می‌رود.

A hand was drawn across my forehead. I became a shadow:

دستی روی پیشانی ام کشیده شد. من سایه شدم:

‘Shasusa,’ is it you?

«شاسوسا»، تو هستی؟

You are late:

دیر کردی:

from the lullaby of childhood to the glare of this sunlight, I waited for you.

از لالایی کودکی. تا خیرگی این آفتاب. انتظار تو را داشتم.

In the green night of the lattices I called you, in the dawn of the river,

در شب سبز شبکه‌ها صدایت زدم در سحر رودخانه.

in the sunlight of the marble stones.

در آفتاب مرمرها.

And in this thirst of darkness I call you: ‘Shasusa’!

و در این عطش تاریکی صدایت می‌زنم: «شاسوسا»!

Turn this sunlit plain to night,

این دشت آفتابی را شب کن

so I may find the lost road, and in my own footprints

تا من راه گمشده را پیدا کنم. و در جاپای خودم

go dark.

خاموش شوم.

‘Shasusa,’ black and naked gust!

«شاسوسا». وزش سیاه و برهنه!

Envelop the earth of my life.

خاک زندگیام را فراگیر.

Its lips were made of silence.

لب‌هایش از سکوت بود.

Its finger slipped toward nowhere.

انگشتش به هیچ سو لغزید.

Suddenly, the outline of its face fell apart, and the wind carried away its dust.

ناگهان. طرح چهره‌اش ازهم پاشید. و غبارش را باد برد.

I have set out over tear-soaked grasses.

روی علف‌های اشک آلود به راه افتاده‌ام.

I have lost a dream among these grasses.

خوابی را میان این علف‌ها گم کرده‌ام.

My hands are full of the futility of searches.

دست‌هایم پر از بیهودگی جست‌وجوهاست.

The old ‘I’ wandered alone through these plains.

«من» دیرین. تنها. در این دشت‌ها پرسه زد.

When it died,

هنگامی که مرد

the dream of the lattices and the scent of acacia were between its fingers.

رؤیای شبکه‌ها.و بوی اقاقیا میان انگشتانش بود.

I have set out upon a sorrow.

روی غمی راه افتاده‌ام.

I am close to a night. My darkness is visible:

به شبی نزدیکم. سیاهی من پیداست:

In the night of ‘those days,’ I hold a lantern.

در شب «آن روزها» فانوس گرفته‌ام.

The acacia tree stands in the lantern's light.

درخت اقاقیا در روشنی فانوس ایستاده.

Its leaves are asleep. They have become like a lullaby.

برگ‌هایش خوابیده‌اند. شبیه لالایی شده‌اند.

I hear my mother.

مادرم را می‌شنوم..

The sun has mingled with the window.

خورشید. با پنجره آمیخته.

My mother's murmur follows the rhythm of the moving leaves.

زمزمه مادرم به آهنگ جنبش برگ‌هاست.

A cradle sways.

گهواره‌ای نوسان می کند.

Behind this wall, they are carving an inscription.

پشت این دیوار. کتیبه‌ای می تراشند.

Do you hear?

می‌شنوی؟

Between two empty moments, you came in and I departed.

میان دو لحظه پوچ، درآمدی و رفتم.

As though I had opened a door onto the coldness of the earth:

انگار دری به سردی خاک باز کردم:

the cemetery shone into my life.

گورستان به زندگی‌ام تابید.

My childhood games withered upon these black stones.

بازی‌های کودکی‌ام. روی این سنگ‌های سیاه پلاسیدند.

I hear the stones: the eternity of sorrow.

سنگ‌ها را می‌شنوم: ابدیت غم.

Beside a grave, how futile waiting is.

کنار قبر، انتظار چه بیهوده است.

‘Shasusa’ had grown upon black marble:

«شاسوسا» روی مرمر سیاهی روییده بود:

‘Shasusa,’ my dark likeness!

«شاسوسا». شبیه تاریک من!

I am tainted with sunlight.

به آفتاب آلوده‌ام.

Darken me, dark, utterly dark; pour the night of your form into me.

تاریکم کن، تاریک تاریک، شب اندامت را در من ریز.

Look at my hand: the road of my life goes dark within you.

دستم را ببین: راه زندگی‌ام در تو خاموش می‌شود.

A road into emptiness. A journey into darkness:

راهی در تهی. سفری به تاریکی:

do you hear the caravan's bell?

صدای زنگ قافله را می‌شنوی؟

I have become a fellow traveler to a handful of nightmares.

با مشتی کابوس هم سفر شدهام.

The road began in night, reached the sunlight, and now crosses

راه از شب آغاز شد. به آفتاب رسید. و اکنون از

the boundary of darkness.

مرز تاریکی می‌گذرد

The caravan crossed a shallow river.

قافله از رودی کم ژرفا گذشت.

Dawn spilled onto the waves.

سپیده‌دم روی موج‌هاً ریخت.

A face in the silvery water laughs at death:

چهره‌ای در آب نقره‌گون به مرگ می‌خندد:

‘Shasusa’! ‘Shasusa’!

«شاسوسا»! «شاسوسا»!

In the mist of images, the graves breathe.

در مه تصویرهاء قبرها نفس می کشند.

Shasusa's smile spills onto the earth,

لبخند «شاسوسا» به خاک می‌ریزد

and its finger points to a lost place: an inscription!

و انگشتش جای گمشده‌ای را نشان می‌دهد: کتیبه‌ای!

The stone sways.

سنگ نوسان می‌کند..

Acacia blossoms open in my mother's lullaby: eternity is in the branches.

گل‌های اقاقیا در لالایی مادرم می‌شکفد: ابدیت در شاخه‌هاست.

Beside a handful of earth,

کنار مشتی خاک

far away within myself, I sit alone.

در دوردست خودم. تنها. نشسته ام.

The leaves slip over my feelings.

برگ‌ها روی احساسم می‌لغزند.