گل آینه

The dew of moonlight falls.

شبنم مهتاب می‌بارد.

The plain brims with the blue vapor of lotus flowers.

دشت سرشار از بخار آبی گل‌های نیلوفر.

Upon the earth, a mirror without an image shines.

می‌درخشد روی خاک آیینه‌ای بی‌طرح.

The boundary slips from the hand.

مرز می‌لغزد ز روی دست.

Where have I slipped in sleep?

من کجا لغزیده‌ام در خواب؟

My gaze remains bewildered in the mirror's tranquil night.

مانده سرگردان نگاهم در شب آرام آیینه.

No leaf of an image falls into this marsh.

برگ تصویری نمی‌افتد در این مرداب.

He, the god of the plain: his voice resounds in the vapor of distant valleys:

او. خدای دشت. می پیجد صدایش در بخار دره‌های دور:

You of the wind-tossed hair!

مو پریشان‌های باد!

Shake the dust of sleep from your bodies.

گرد خواب از تن بیفشانید.

A dark seed remains on the slope of the plain.

دانه‌ای تاریک مانده در شیب دشت.

Hide the seed in the mirror's soil.

دانه را در خاک آیینه نهان سازید.

Those of the wind-tossed hair, having shed the veil of sleep,

مو پریشان‌های باد از تن به درآورده تور خواب

plant the seed in the mirror's crumbly, dry soil.

دانه را در خاک ترد و بی‌نم آیینه می کارند.

He, the god of the plain, pours his voice into the green cup of silence:

او. خدای دشت. می‌ریزد صدایش را به جام سبز خاموشی:

the dark seed is burning with thirst now.

در عطش می‌سوزد اکنون دانه تاریک.

Water the mirror's soil with the warm tears of your eyes.

خاک آیینه کنید از اشک گرم چشمتان سیراب.

The nymphs of the spring, with their silver fingertips,

حوریان چشمه با سرپنجه‌های سیم

wipe the smoke of sleep from the crystal of their eyes.

می‌زدایند از بلور دیده دود خواب.

The cloud of the spring nymphs' eyes rains down.

ابر چشم حوریان چشمه می‌بارد.

The warp and weft of the earth tremble.

تاروپود خاک می‌لرزد..

The cold breeze of awareness blows upon me.

می‌وزد بر من نسیم سرد هشیاری

O god of the lotus plain!

ای خدای دشت نیلوفر!

Where is the silver key to the doors of wakefulness?

کو کلید نقره درهای بیداری؟

Down the slope of night, the voices of the spring nymphs slip:

در نشیب شب صدای حوریان چشمه می‌لغزد:

O you who have set foot within this spell,

ای در این افسون نهاده پای.

and filled your eyes with the mist of images!

چشم‌ها را کرده سرشار از مه تصویر!

Open the windowless doors,

بازکن درهای بی‌روزن

so what lies hidden behind the curtains may come alive in a dance of intoxicating scent.

تا نهفته پرده‌ها در رقص عطری مست جان گیرند.

— Nymphs of the spring! Wash the pattern of enchantment from my gaze.

- حوریان چشمه! شویید از نگاهم نقش جادو را.

You of the wind-tossed hair!

مو پریشان‌های باد!

Shake the leaves of illusion from my branches.

برگ‌های وهم را از شاخه‌های من فرو ریزید.

The nymphs and those of the wind-tossed hair, in unison:

حوریان و مو پریشان‌ها هم آوا:

through the fragrant openings,

او ز روزن‌های عطرآلود

he sees a flower of the same color upon the soil of distant moments.

روی خاک لحظه‌های دور می‌بیند گلی همرنگ.

A dark delight burns his gaze.

لذتی تاریک می‌سوزد نگاهش را

O god of the lotus plain!

ای خدای دشت نیلوفر!

Turn the restless traveler back from the road of dreams.

بازگردان رهرو بی‌تاب را از جاده رؤیا.

— Who pours enchantment into the spring of sleep?

- کیست می‌ریزد فسون در چشمه‌سار خواب؟

The hands of night are mist-covered.

دست‌های شب مه‌آلود است.

A flame rises from the mirror like a wave.

شعله‌ای از روی آیینه چو موجی می‌رود بالا.

Who is this dreamlike, unoutlined being with a body of fire?

کیست این آتش‌تن بی‌طرح رؤیایی؟

O god of the lotus plain!

ای خدای دشت نیلوفر!

I have no strength to bear beauty.

نیست در من تاب زیبایی.

The spring nymphs beneath the dust of the moon:

حوریان چشمه در زیر غبار ماه:

O you whose strength the sight has taken!

ای تماشا برده تاب تو!

The bare branch of your sleep has sprouted.

زد جوانه شاخه عریان خواب تو.

In the transparent night,

در شب شفاف

he is the resonance of the cup of solitude.

او طنین جام تنهایی است.

His warp and weft are suffering and beauty.

تاروپودش رنج و زیبایی است.

In the vapor of distant valleys, a voice quietly resounds:

در بخار دره‌های دور می‌پیچد صدا آرام:

he is the resonance of the cup of solitude.

او طنین جام تنهایی است.

His warp and weft are suffering and beauty.

تار و پودش رنج و زیبایی است.

The warm thread of my gaze travels with the river of color:

رشته گرم نگاهم می‌رود همراه رود رنگ:

I was within the raining light of childhood's silver palace;

من درون نور - باران قصر سیم کودکی بودم،

the stream of dreams carried a flower.

جوی رؤیاها گلی می‌برد.

Alongside the rushing water, I ran, drunk with beauty.

همره آب شتابان. می‌دویدم مست زیبایی.

My hand, at the boundary of wakefulness,

پنجه‌ام در مرز بیداری

sank into the dark mist of despair.

در مه تاریک نومیدی فرو می‌رفت.

O you whose heartbeats have scattered their petals upon the bed of my imaginings!

ای تپش‌هایت شده در بستر پندار من پرپر!

Far apart, where were we wandering, bewildered—

دور از هم. در کجا سرگشته می‌رفتیم

we, two rivers of wild melody,

ما دو شطٌ وحشی آهنگ.

we, two birds upon the branch of sorrow,

ما، دو مرغ شاخه اندوه،

we, two unruly waves of the same color? —

ما. دو موج سرکش همرنگ؟-

Those of the wind-tossed hair, from the far end of the plain:

مو پریشان‌های باد از دوردست دشت:

the threads of the image wind around his fingers.

تارهای نقش می‌پیچد به گرد پنجه‌های او.

O cold breeze of awareness!

ای نسیم سرد هشیاری!

Draw the wave of his gaze away

دور کن موج نگاهش را

from beside the colorful opening of wakefulness.

از کنار روزن رنگین بیداری.

In the depths of night, the spring nymphs sing:

در ته شب حوریان چشمه می‌خوانند:

the roots of brightness split the rock of night.

ریشه‌های روشنایی می‌شکافد صخره شب را.

Beneath the wild wheel of the sun's chariot,

زیر چرخ وحشی گردونه خورشید

if the mirror's restless body shatters,

بشکند گر پیکر بی‌تاب آیینه

he will leap like a scent from the lotus plain—

او چو عطری می‌پرد از دشت نیلوفر،

he, the unoutlined flower of the mirror,

او. گل بی‌طرح آیینه.

he, the splendor of the dew of dreams.

او شکوه شبنم رؤیا.

— The sapling of flame seems to dream of a gale.

- خواب می‌بیند نهال شعله گویا تندبادی را.

Who slips smoke over the face of marble tonight?

کیست می‌لغزاند امشب دود را بر چهره مرمر؟

He, the god of the lotus plain,

او. خدای دشت نیلوفر.

fills the cup of night with his voice:

جام شب را می‌کند لبریز آوایش:

hide the mirror from sight beneath a leaf.

زیر برگ آیینه را پنهان کنید از چشم.

Those of the wind-tossed hair,

مو پریشان‌های باد

with thousands of skirts full of leaves,

با هزاران دامن پر برگ

having traversed the boundless plains,

بیکران دشت‌ها را در نوردیده.

their song arrives from the boundary of silence:

می‌رسد آهنگشان از مرز خاموشی:

stalks of light grow in the marsh of darkness.

ساقه‌های نور می‌رویند در تالاب تاریکی.

The enchanted night loses its color.

رنگ می‌بازد شب جادو.

The mirror has vanished in the smoke of forgetfulness.

گم شده آیینه در دود فراموشی.

Behind the chariot of the sun, dust rises from the ashes.

در پس گردونه خورشید. گردی می‌رود بالا ز خاکستر.

And the voices of the nymphs and those of the wind-tossed hair mingle

و صدای حوریان و مو پریشان‌ها می‌آمیزد

with the blue dust of lotus flowers:

با غبار آبی گل‌های نیلوفر:

the doors of wakefulness have opened.

باز شد درهای بیداری.

The foot slipped down through the doors of the moment of terror.

پای درهای لحظه وحشت فرو لغزید.

The shadow of doubt broke apart at the boundary of the enchanted night.

سایه تردید در مرز شب جادو گسست از هم.

The opening of dreams drank the vapor of light.

روزن رؤیا بخار نور را نوشید.