همراه

Alone, I walked through the lampless nights.

تنها در بی‌چراغی شب‌ها می‌رفتم.

My hands had emptied of the memory of torches.

دست‌هایم از یاد مشعل‌ها تهی شده بود.

All my stars had gone into darkness.

همه ستاره‌هایم به تاریکی رفته بود.

My fist squeezed the dry stalk of heartbeats.

مشت من ساقه خشک تپش‌ها را می‌فشرد.

My moment was filled with the resonance of falling bonds.

لحظه‌ام از طنین ریزش پیوندها پر بود.

I walked alone. Do you hear? Alone.

تنها می‌رفتم. می‌شنوی؟ تنها,.

I had set out from the freshness of childhood's emerald garden.

من از شادابی باغ زمرد کودکی به راه افتاده بودم.

The mirrors awaited my image.

آیینه‌ها انتظار تصویرم را می کشیدند..

The doors sought my sorrowful passage.

درها عبور غمناک مرا می‌جستند.

And I walked. I walked until I would fall at the end of myself.

و من می‌رفتم. می‌رفتم تا در پایان خودم فروافتم.

Suddenly, from the byways of moments, between two darknesses, you joined me.

ناگهان. تو از بیراههٌ لحظه‌ها. میان دو تاریکی. به من پیوستی.

The sound of my breathing mingled with the hellish outline of your form:

صدای نفس‌هایم با طرح دوزخی اندامت درآمیخت:

may all my heartbeats be yours, face joined to the night! All my heartbeats.

همه تپش‌هایم از آن تو باد. چهره به شب پیوسته! همه تپش‌هایم.

I have passed through the cold leaf-fall of stars

من از برگ‌ریز سرد ستاره‌ها گذشته‌ام

to seize the lost flame in the rebellious lines of your body.

تا در خط‌های عصیانی پیکرت شعله گمشده را بربایم.

I drew my hand across the whole night.

دستم را به سراسر شب کشیدم.

The murmur of prayer seeped into the wakefulness of my fingers.

زمزمه نیایش در بیداری انگشتانم تراوید.

I squeezed the cluster of space.

خوشه فضا را فشردم.

Drops of stars shone in the darkness within me.

قطره‌های ستاره در تاریکی درونم درخشید.

And at last,

و سرانجام

in the misty melody of prayer, I lost you.

در آهنگ مه‌آلود نیایش تو را گم کردم.

Between us lies the wandering of deserts.

میان ما سرگردانی بیابان‌هاست.

The lamplessness of nights, the earthen bed of exiles, the forgetting of fires.

بی‌چراغی شب‌ها، بستر خاکی غربت‌ها، فراموشی آتش‌هاست.

Between us lie ‘a thousand and one nights’ of searching.

میان ما «هزار و یک شب» جست‌وجوهاست.