آن برتر

The figure reached the edge of the hill of night.

به کنار تپه شب رسید.

With the bright resonance of its steps, the mirror of space broke.

با طنین روشن پایش آیینه فضا شکست.

I raised my hand in the darkness of a sorrow

دستم را در تاریکی اندوهی بالا بردم

and pointed to the empty galaxy of loneliness.

و کهکشان تهی تنهایی را نشان دادم

The meteor of its gaze was dead.

شهاب نگاهش مرده بود.

I pointed to the dust of caravans,

غبار کاروان‌ها را نشان دادم

and the radiance of byways,

و تابش بیراهه‌ها

and the boundless sandy waste of silence.

و بیکران ریگستان سکوت را

And the figure:

و او

its body was silence.

پیکره‌اش خاموشی بود.

The lullaby of a sorrow blew over us.

لالایی اندوهی بر ما وزید..

The black seepage of its gaze mingled with the green murmur of grasses.

تراوش سیاه نگاهش با زمزمه سبز علف‌ها آمیخت.

And suddenly,

و ناگاه

from the fire of its lips, a spark of a smile leapt.

از آتش لب‌هایش جرقه لبخندی پرید.

In the depths of its eyes, the hill of night collapsed.

در ته چشمانش. تپهٌ شب فرو ریخت.

And I,

و من،

in the splendor of gazing, was the forgetting of sound.

در شکوه تماشا، فراموشی صدا بودم.