ای نزدیک

In the most hidden gardens, my hand picked fruit.

در نهفته‌ترین باغ‌ها، دستم میوه چید.

And now, near branch! Do not fear my fingertips.

و اینک. شاخ نزدیک! از سرانگشتم پروا مکن.

The restlessness of my fingers is no passion for seizing, but a thirst for acquaintance.

بی تابی انگشتانم شور ربایش نیست. عطش آشنایی است.

Radiance of the fruit! Shine brighter.

درخشش میوه! درخشان تر.

The temptation to pick rotted in the forgetfulness of my hand.

وسوسه چیدن در فراموشی دستم پوسید.

The most distant water

دورترین آب

scattered its falling upon my road.

ریزش خود را به راهم فشاند.

The most hidden stone

پنهان‌ترین سنگ.

poured its shadow at my feet.

سایه‌اش را به پایم ریخت.

And I, near branch!

و من. شاخه نزدیک!

I crossed the water, came out of the shadow,

از آب گذشتم از سایه به در رفتم

went on, broke my pride on the eagle-nesting peak,

رفتم. غرورم را بر ستیغ عقاب- آشیان شکستم

and now, bent in humility, I remain at your feet.

و اینک. در خمیدگی فروتنی. به پای تو مانده‌ام.

Bend down, near branch!

خم شو. شاخه نزدیک!