غبار لبخند

Sunlight seeped from the bushes.

می‌تراوید آفتاب از بوته‌ها.

I saw my companion in the damp plains.

دیدمش در دشت‌های نم‌زده.

Drunk with the sorrow of gazing, a companion of the wind,

مست اندوه تماشا، یار باد،

hair loose, cheeks dewed.

مویش افشان. گونه‌اش شبنم زده.

We saw a tulip—a smile upon the plain—

لاله‌ای دیدیم- لبخندی به دشت-

a ray poured into clear water.

پر تویی در آب روشن ریخته.

My companion poured a voice into the furrow of the wind:

او صدا را در شیار باد ریخت:

‘Its splendor has mingled with the scent of earth.’

«جلوه‌اش با بوی خاک آمیخته.»

The river shone, and my companion was a wave of sound:

رود تابان بود و او موج صدا:

‘Our eyes grew fixed upon the river of illusion.’

«خیره شد چشمان ما در رود وهم.»

The veil was bright. My companion sang darkly:

پرده روشن بود. او تاریک خواند:

‘The smoke of illusion holds the images in its hands.’

«طرح‌ها در دست دارد دود وهم.»

My eye fell upon my companion's body. The voice said:

چشم من بر پیکرش افتاد. گفت:

‘The blight of withering is close to it.’

«آفت پژمردگی نزدیک او.»

The plain: a sea of throbbing rhythm, of light.

دشت: دریای تپش آهنگ. نور.

My companion's dark laughter cast a shadow.

سایه می‌زد خنده تاریک او.