شکست کرانه

Between this stone and the sunlight, withering became a fable.

میان این سنگ و آفتاب. پژمردگی افسانه شد.

The tree poured an image into eternity.

درخت، نقشی در ابدیت ریخت.

My fingers caress the sharpest thorn.

انگشتانم برنده‌ترین خار را می‌نوازد.

My lips smile at the radiance of hemlock.

لبانم به پرتو شو کران لبخند می‌زند.

— Was it you into whose lap every gust poured an unfamiliar

- این تو بودی که هر وزشی. هدیه‌ای ناشناس به دامنت

gift?

می‌ریخت؟

— And now every gift is an eternity.

"- و اینک هر هدیه ابدیتی است.

— Was it you who drew the outline of thirst upon the stone of the most hidden

- این تو بودی که طرح عطش را بر سنگ نهفته‌ترین چشمه

spring?

کشیدی؟

— And now the nearby spring shatters the image of thirst within itself.

- و اینک چشمه نزدیک، نقش عطش در خود می‌شکند.

— You said the sapling feared the storm.

- گفتی نهال از طوفان می‌هراسد.

— And now, grow tall, youngest saplings!

- و اینک ببالید. نورسته‌ترین نهالان!

For the onslaught has gone to the wind.

که تهاجم بر باد رفت.

— The blackest snakes are dancing.

- سیاه‌ترین ماران می‌رقصند.

— And bare yourselves, most beautiful bodies!

- و برهنه شوید. زیباترین پیکرها!

For biting has become a caress.

که گزیدن نوازش شد.