کو قطره وهم

I lifted my head:

سر برداشتم:

did a bee flutter in my imagination,

زنبوری در خیالم پرزد

or did the movement of a cloud split my sleep?

یا جنبش ابری خوابم را شکافت؟

In that fearsome awakening,

در بیداری سهمناک

I heard a melody swaying like the sea, as majestic as a grain of sand's closed lips,

آهنگی دریا- نوسان شنیدم. به شکوه لب‌بستگی یک ریگ

and rose from beside time.

و از کنار زمان برخاستم.

The great hour

هنگام بزرگ

had seated silence upon my lips.

بر لبانم خاموشی نشانده بو د.

In the sunlight of the meadows, a reptile opened its eyes:

در خورشید چمن‌ها خزنده‌ای دیده گشود:

its eyes drank the immensity of the pool.

چشمانش بیکرانی بر که را نوشید.

A hawk drew the shadow of its flight across the earth,

بازی. سایه پروازش را به زمین کشید

and a dove was dreaming in the rain of sunlight.

و کبوتری در بارش آفتاب به رؤیا بود.

May the expanse of my eyes be your roaming ground, great vista!

پهنه چشمانم جولانگاه تو باد. چشم‌انداز بزرگ!

In this wondrous surging, where is the drop of illusion?

در این جوش شگفت‌انگیز، کو قطره وهم؟

The wings have lost the shadow of flight.

بال‌ها، سایه پرواز را گم کرده‌اند.

The petal awaits the weight of the bee.

گلبرگ. سنگینی زنبور را انتظار می کشد..

I stroke the freshness of the earth.

به طراوت خاک دست می کشم.

No clammy shudder settles on my fingers.

نمناکی چندشی بر انگشتانم نمی‌نشیند.

I approach the running water.

به آب روان نزدیک می‌شوم.

It murmurs the invisibility of its two banks.

نا پیدایی دو کرانه را زمزمه می کند.

Mysteries are half-open, like a cracked pomegranate.

رمزها چون انار ترک خورده نیمه شکفته‌اند.

Receive the bud of my ardor, newly grown one, so quick to become familiar!

جوانه شور مرا دریاب، نورسته زود آشنا!

Greetings, transparent moment! In your infinity a bee flutters.

درود. ای لحظه شفاف! در بیکران تو زنبوری پر می‌زند