سایبان آرامش ما، ماییم

In the air of duality, the freshness of faces withered.

در هوای دوگانگی. تازگی چهره‌ها پژمرد

Come, let us leave the shifting light and shade.

بیایید از سایه- روشن برویم.

Let us stand on the lip of dew, descend into a leaf.

بر لب شبنم بایستیم. در برگ فرود آییم.

And if we see a footprint, let us follow the ancient traveler.

و اگر جاپایی دیدیم. مسافر کهن را از پی برویم.

Let us return, and not fear. On the veranda of those days, let us drink the potion of magic.

برگردیم. و نهراسیم. در ایوان آن روزگاران. نوشابه جادو سر کشیم.

Let us smell the stock-flower of song, lose our own faces.

شب‌بوی ترانه ببوییم، چهره خود گم کنیم.

Let us look through the opening onto the beyond, open the door to danger's caress.

از روزن آن سوها بنگریم در به نوازش خطر بگشاییم.

Let us scatter our own petals upon anxiety.

خود روی دلهره پرپر کنیم.

Let us cling neither to the rope of escape nor to the hem of refuge.

نیاویزیم، نه به بند گریز، نه به دامان پناه.

Let us hurry neither toward the nearby brightness nor toward the distant blur.

نشتابیم. نه به سوی روشن نزدیک. نه به سمت مبهم دور.

Let us quench thirst, then go to the spring.

عطش را بنشانیم. پس به چشمه رویم.

At dawn, let us recognize the enemy and point to the sun.

دم صبح. دشمن را بشناسیم. و به خورشید اشاره کنیم.

We stood before nothing, bowed before nothing; so let us not break our mother's

ماندیم در برابر هیچ، خم شدیم در برابر هیچ، پس نماز مادر را

prayer.

نشکنیم.

Let us rise and pray:

برخیزیم. و دعا کنیم:

may our lips be a furrow for the scent of silence!

لب ما شیار عطر خاموشی باد!

Near us is the night of painlessness; let us move away.

نزدیک ما شب بی‌دردی است، دوری کنیم.

Beside us is a root without ardor; let us uproot it.

کنار ما ریشه بی‌شوری است، بر کنیم.

And let us not tremble. Let us step into the mud, set the marsh throbbing.

و نلرزیم. پا در لجن نهیم. مرداب را به تپش درآییم.

Let us wash the fire, turn the reed-bed of clamor to ashes.

آتش را بشویم. نی‌زار همهمه را خاکستر کنیم.

Let us wash the drop, bring the sea into motion.

قطره را بشویم. دریا را در نوسان آییم.

And let us blow as this breeze, and blow forever.

و این نسیم بوزیم. و جاودان بوزیم.

And let us bend as this creeping creature, and bend with sight.

و این خزنده. خم شویم. و بینا خم شویم.

And let us descend as this hollow, and descend without flight.

و این گودال، فرود آییم، و بی‌پرواز فرود آییم.

Let us pitch a tent over ourselves; we are our own canopy of calm.

برخود خیمه زنیم, سایبان آرامش ما ماییم.

We are the blowing of rock. We are the blowing rock.

ما وزش صخره‌ایم. ما صخره وزنده‌ایم.

We are the night of the step. We are the nocturnal step.

ما شب گامیم. ما گام شبانه‌ایم.

We are flight, and we await the bird.

پروازیم. و چشم به راه پرنده‌ایم.

We are the seepage of water, and we await the jug.

تراوش آبیم. و در انتظار سبوییم.

In untimely fruit-picking, they picked the dream unripe, and doubt rotted from

در میوه‌چینی بی‌گاه. رؤیا را نارس چیدند. و تردید از رسیدگی

ripeness.

پوسید.

Come, let us leave the salt flats of good and bad.

بیایید از شوره‌زار خوب و بد برویم.

Like a stream, let us be a flowing mirror: let us answer the tree with the tree.

چون جویبار آیینه روان باشیم: به درخت. درخت را پاسخ دهیم.

And create our two banks each moment, release them each moment.

و دو کران خود را هرلحظه بیافرینیم, هرلحظه رها سازیم.

Let us go, let us go, and murmur infinity.

برویم. برویم. و بیکرانی را زمزمه کنیم.