پرچین راز

You went by the byways, enslaved to the step, traveler on a road from me to no ending:

بیراهه‌ها رفتی. برده گام رهگذر راهی از من تا بی‌انجام:

traveler between the heaviness of the eyelid and the stream of dawn!

مسافر میان سنگینی پلک و جوی سحر!

In your unfinished garden, O child, the emerald bough was not alone.

در باغ ناتمام تو, ای کودک! شاخسار زمرد تنها نبود.

It shone against a background of dread.

بر زمینه هولی می‌درخشید.

Down the slope of the lullaby, you went to the spring of terror. Your arms were two

در دامنه لالایی. به چشمهُ وحشت می‌رفتی. بازوانت دو . .

banks of different colors: sword and caress.

ساحل ناهمرنگ شمشیر و نوازش بود.

You laughed deceit, not a smile. You lived unfamiliarity,

فریب را خندیده‌ای. نه لبخند را. ناشناسی را زیسته‌ای.

not life.

نه زیست را.

And that day, that moment, you fled yourself. You laid your head in the desert of a

و آن روز. و آن لحظه. از خود گریختی. سر به بیابان یک

tree, upon the pillow of an illusion.

درخت نهادی. به بالش یک وهم.

What were you seeking then, on a road from me to the silent recluse

در پی چه بودی، آن هنگام، در راهی از من تا گوشه‌گیر

of the mirror, in a passage from fruit to the anxiety of ripening?

ساکت آیینه. در گذری از میوه تا اضطراب رسیدن؟

You spread the abyss of scent over the flower. You turned the flower to night. In the flower's

ورطه عطر را بر گل گستردی. گل را شب کردی. در شب

night you stayed alone, wept.

گل تنها ماندی, گریستی.

You watered the everlasting flower of sorrow.

همیشه- بهار غم را آب دادی.

You lit the cry of the root in the darkness of space. Upon the blossom's fever

فریاد ریشه را در سیاهی فضا روشن کردی. بر تب شکوفه

you made a night attack, terrifying gardener!

شبیخون زدی، باغبان هول‌انگیز!

And what could speak more clearly: you nurtured the cluster of doubt.

و چه از این گویاتر، خوشه شک پروردی.

And that night, that dark night, in the soil of the bed you scattered the seed of escape.

و آن شب، آن تیره شب، در زمین بستر بذر گریز افشاندی.

And the pillow was the beginning of a journey, the end of a journey: a door to descent,

و بالین آغاز سفر بود. پایان سفر بود. دری به فرود.

an opening to the heights.

روزنه‌ای به اوج.

You wept, unaware ‘I,’ at each leap, in every coming, every going.

گریستی، «من» بیخبر، بر هر جهش، در هرآمد، هر رفت.

And O ‘I,’ your child in the night of rocks: what did it seek from the blue hollow

و ای «من»، کودک تو، در شب صخره‌ها: از گود نیلی بالا چه

above?

می‌خواست؟

It had become a vista of wonder: an expanse of waiting, seized by mystery, seized by light.

چشم‌انداز حیرت شده بود. پهنه انتظار ربودهه راز گرفته نور.

And you were the loneliest ‘I.’

و تو تنهاترین «من» بودی.

And you were the nearest ‘I.’

و تو نزدیک ترین «من» بودی.

And you were the most resounding ‘I,’ O dawn ‘I,’ a window onto the dazzling

و تو رساترین «من» بودی. ای «من» سحرگاهی. پنجره‌ای برخیرگی

wonder of worlds!

دنیاها سرانگیز!