آوای گیاه

I sprang from the night of the root and poured into the whirlpool of sunlight.

از شب ریشه سرچشمه گرفتم و به گرداب آفتاب ریختم.

I was fearless: I opened my window to the stone.

بی پر وا بودم: دریچه‌ام را به سنگ گشودم.

I lived the abyss of movement.

مغاک جنبش را زیستم.

My awareness did not split the night. My brightness did not illuminate:

هوشیاریام شب را نشکافت. روشنی‌ام روشن نکرد:

I lived you, distant firefly!

من تو را زیستم. شبتاب دوردست!

I let the falling light slip the night over my movements.

رها کردم تا ریزش نور. شب را بر رفتارم بلغزاند.

My wakefulness stayed closed: I was a sleepwalker on the road of gazing.

بیداری‌ام سربسته ماند: من خوابگرد راه تماشا بودم.

And always someone came from the garden and gave me the first fruit of terror.

و همیشه کسی از باغ آمد، و مرا نوبر وحشت هدیه کرد.

And always a gleaner passed along my road, and beside me a cluster of mystery slipped from

و همیشه خوشه‌جینی از راهم گذشت. و کنار من خوشهه راز از

his hand.

دستش لغزید.

And always I remained, with the great darkness. I remained, with the clamor of sunlight.

و همیشه من ماندم و تاریک بزرگ من ماندم و همهم آفتاب.

And from the journey of sunlight, I have come brimming with the darkness of light:

و از سفر آفتاب. سرشار از تاریکی نور آمده‌ام:

I have become more shadow,

سایه تر شده‌ام

and shadowlike I stand on the edge of brightness.

و سایه‌وار بر لب روشنی ایستاده‌ام.

Night breaks. A smile blossoms. The earth awakens.

شب می‌شکاند. لبخند می‌شکفد. زمین بیدار می‌شود.

Morning seeps from the earthenware of the sky,

صبح از سفال آسمان می‌تراود

and the nocturnal branch of my thought bends over the precipice of time.

و شاخه شبانه اندیشه من بر پرتگاه زمان خم می‌شود.