میوه تاریک

The rain-soaked garden drank the light.

باغ باران‌خورده می‌نوشید نور.

A tremor ran through the wet grasses:

لرزشی در سبزه‌های تر دوید:

the figure came into the garden, luminous within,

او به باغ آمد. درونش تابناک»

its shadow lost in the rises and falls.

سایه‌اش در زیر و بم‌ها ناپدید.

The branch bent toward its path, drunk with fruit.

شاخه خم می‌شد به راهش مست بار.

The figure was beyond the world of leaf and fruit.

او فراتر از جهان برگ و بر.

The garden brimmed with green seepings.

باغ، سرشار از تراوش‌های سبز.

The figure was greener within, more overflowing.

او. درونش سبزتر. سرشارتر.

Along its path, a tree came alive.

درسر راهش درختی جان گرفت.

Its fruit was the twin of terror, of the same color.

میوه‌اش همزاد همرنگ هراس.

A ray fell into its hidden depths:

پرتوبی افتاد در پنهان او:

it had seen that fruit in an unfamiliar dream.

د یده بود آن را به خوابی ناشناس

In the frenzy of picking, it strayed from itself.

در جنون چیدن از خود دور شد.

Its hand trembled. It feared the tree.

دست او لرزید. ترسید از درخت.

The passion for picking uprooted fear:

شور چیدن ترس را از ریشه کند:

the hand came, picked the fruit from the tree.

دست آمد، میوه را چید از درخت.