شب هم‌آهنگی

Lips tremble. Night throbs. The forest breathes.

لب‌ها می‌لرزند. شب می‌تپد. جنگل نفس می کشد.

What do you fear? Send me traveling through the night of your arms.

پروای چه داری، مرا در شب بازوانت سفر ده.

I squeeze your nocturnal fingers, and the wind scatters the petals of the distant poppy¹

انگشتان شبانه‌ات را می‌فشارم. و باد شقایق دوردست ۱

flower.

را پرپر می‌کند.

You gaze at the forest's ceiling: stars run through the wetness of your eyes.

به سقف جنگل می‌نگری: ستارگان در خیسی چشمانت می‌دوند.

Without tears, your eyes are incomplete, and the forest's dampness falls short.

بی‌اشک. چشمان تو ناتمام است. و نمناکی جنگل نارساست.

You open your hands. The knot of darkness loosens.

دستانت را می گشایی. گره تاریکی می‌گشاید..

You smile. The thread of mystery trembles.

لبخند می‌زنی. رشته رمز می‌لرزد..

You gaze: the expressiveness of your face astonishes.

می‌نگری: رسایی چهره‌ات حیران می کند.

Come, let us go by the road of connection.

بیا با جاده پیوستگی برویم.

The creeping creatures sleep. The gate of eternity is open. Let us become sunlit.

خزندگان در خوابند. دروازه ابدیت باز است. آفتابی شویم.

Let us surrender our eyes, for the moonlight of familiarity has descended.

چشمان را بسپاریم, که مهتاب آشنایی فرود آمد.

Let us lose our lips, for sound is untimely.

لبان را گم کنیم. که صدا نابهنگام است.

Let us be drunk into the trees' sleep, for the grandeur of growing passes through us.

در خواب درختان نوشیده شویم. که شکوه روییدن در ما می گذرد.

The wind breaks. Night stays still. The forest ceases to throb.

باد می‌شکند. شب راکد می‌ماند. جنگل از تپش می‌افتد.

We hear the welling of the tear of harmony, and the sap of plants moves toward

جوشش اشک هم‌آهنگی را می‌شنویم. و شیره گیاهان به سوی

eternity.

ابدیت می‌رود.