دروگران پگاه

I open the window to the width of the world:

پنجره را به پهنای جهان می گشایم:

the road is empty. The tree is laden with night.

جاده تهی است. درخت گرانبار شب است.

The stalk does not tremble. Water is tired of going: you are absent. There is no swaying.

ساقه نمی‌لرزد. آب از رفتن خسته است: تو نیستی. نوسان نیست.

You are absent, and throbbing is a whirlpool.

تو نیستی، و تپیدن گردابی است.

You are absent, and the roar of rivers says nothing, and the valleys cannot be read.

تو نیستی، و غریو رودها گویا نیست، و دره‌ها ناخواناست.

You come: night rises from faces, mystery flies from existence.

می‌آیی: شب از چهره‌ها برمی‌خیزد، راز از هستی می‌پرد.

You go: the meadow darkens, the spring's bubbling breaks.

می‌روی: جمن تاریک می‌شود. جوشش جشمه می‌شکند.

You close your eyes: obscurity winds around the grass.

چشمانت را می‌بندی: ابهام به علف می‌پیچد.

Your face blows like a breeze, and the water awakens.

سیمای تو می‌وزد. و آب بیدار می‌شود.

You pass, and the mirror breathes.

می‌گذری. و آیینه نفس می کشد..

The road is empty. You will not return. And my eyes do not await you.

جاده تهی است. تو بازنخواهی گشت. و چشمم به راه تو نیست.

At dawn, the reapers arrive along the road ahead: they have seen the ripeness of my ears of grain

پگاه، دروگران از جاده روبرو می‌رسند: رسیدگی خوشه‌هایم

in a dream.

به رؤیا دیده‌اند.