راه واره

The seashore is covered with empty shells.

دریاکنار از صدف‌های تهی پوشیده است.

The seekers of pearls have gone to other shores.

جویندگان مروارید. به کرانه‌های دیگر رفته‌اند.

The emptiness of searching is imprinted on the sands.

پوچی جست‌وجو بر ماسه‌ها نقش است.

There is no sound. The sea nymphs are dazed. The water is out of breath.

صدا نیست. دریا- پریان مدهوشند. آب از نفس افتاده است.

My moment is on its way. And tonight—hear it from me—

لحظ؛ من در راه است. و امشب- بشنوید از من-

tonight, the water will bring a myth to the earth as a gift.

امشب. آب اسطوره‌ای را به خاک ارمغان خواهد کرد.

Tonight, a head will emerge from the darkness of waiting.

امشب. سری از تیرگی انتظار به در خواهد آمد.

Tonight, a smile will spill into the beyond.

امشب. لبخندی به فراترها خواهد ریخت.

Without a sound, a shining boat will cleave the night of the waters.

بی هیچ صدا. زورقی تابان. شب آب‌ها را خواهد شکافت.

The powerful boatman, whose shadow has fallen over my coming and going,

زورق‌ران توانا. که سایه‌اش بر رفت‌وآمد من افتاده است.

whose eyes illuminate my step,

که چشمانش گام مرا روشن می‌کند.

whose hands break my doubt,

که دستانش تردید مرا می‌شکند.

rowing, will arrive from beyond my fear.

پاروزنان. از آن سوی هراس من خواهد رسید.

Weeping, I shall hasten to meet him.

گریان به پیشبازش خواهم شتافت.

In the light of oneness, he will place the great pearl in my palm.

در پرتو یکرنگی. مروارید بزرگ را در کف من خواهد نهاد.