گردش سایه‌ها

The ancient fig tree unfolds the secret of its life.

انجیر کهن سر زندگی‌اش را می‌گسترد.

The earth calls for rain.

زمین باران را صدا می‌زند.

The fish's turning furrows the water.

گردش ماهی آب را می‌شیارد.

The wind passes. The swallow turns. And my gaze is lost.

باد می‌گذرد. چلچله می‌چرخد. و نگاه من گم می‌شود.

The fish is chained to water, and I am chained to suffering.

ماهی زنجیری آب است. و من زنجیری رنج.

Your gaze will turn to dust; your smile will wither.

نگاهت خاک شدنی. لبخندت پلاسیدنی است.

I have cast my shadow upon you so you may become my idol.

سایه را بر تو فرو افکنده‌ام. تا بت من شوی.

I come near you, sense the scent of the desert: I reach you, become alone.

نزدیک تو من آیم، بوی بیابان می‌شنوم: به تو می‌رسم، تنها می‌شوم.

Beside you I have become lonelier.

کنار تو تنهاتر شده‌ام.

From you to your height, my life extends.

از تو تا اوج تو. زندگی من گسترده است

From me to me, you extend.

از من تا من. تو گسترده‌ای.

I encountered you, joined the mystery of worship.

با تو برخوردم. به راز پرستش پیوستم.

I set out from you, reached the manifestation of suffering.

از تو به راه افتادم. به جلوه رنج رسیدم.

And despite all this, O transparent one!

و با این همه ای شفاف!

And despite all this, O wondrous one!

و با این همه ای شگرف!

There is no road for me out of you.

مرا راهی از تو به در ئیست.

The earth calls for rain; I call for you.¹

زمین باران را صدا می‌زند. من تو را. ۱

I chain your body to my hands so I may imprison time.

پیکرت را زنجیری دستانم می‌سازم تا زمان را زندانی کنم.

The wind runs and carries away the ashes of my effort.

باد می‌دود. و خاکستر تلاشم را می‌برد.

The swallow turns. The fish's turning furrows the water. The fountain leaps:

چلچله می‌چرخد. گردش ماهی آب را می‌شیارد. فواره می‌جهد:

my moment fills.

لحظ؛ من پر می‌شود.