نزدیک آی

Tear off the roof and shine, for the harvest of darkness is here.

بام را برافکن و بتاب. که خرمن تیرگی اینجاست.

Hurry, break the doors, split illusion in two, for I am the kernel of this black

بشتاب. درها را بشکن. وهم را دو نیمه کن. که منم هسته این بار

fruit.

سیاه.

Pick my sorrow, for it is ripe.

اندوه مرا بچین، که رسیده است.

We have wounded ourselves for so long, and the opening of reconciliation is closed.

دیری است. که خویش را رنجانده‌ایم. و روزن آشتی بسته است.

Carry me to the other side, bring me to my higher rock, for I have remained apart.

مرا بدان سو بر، به صخره برتر من رسان، که جدا مانده‌ام.

You took me to the source of my ‘pure’ things; I lost the gem of peace and began

به سرچشمه «ناب»هایم بردی نگین آرامش گم کردم. و گریه سر

to weep.

دادم.

I am worn by the road. Where is a tent between flame and wind, far from the clamor

فرسوده راهم، چادری کو میان شعله و باد، دور از همهمه

of the realm of sleep?

خوابستان؟

And let fear not be disturbed, for it is my living watering place.

و مبادا ترس آشفته شود، که آبشخور جاندار من است.

And let sorrow not collapse, for it is my beautiful, lofty vault.

و مبادا غم فرو ریزد. که بلند آسمانه زیبای من است.

Call out, so existence may rise, the flower lose its color, the bird long for

صدا بزن. تا هستی بپاخیز. گل رنگ بازد. پرنده هوای فراموشی

forgetfulness.

کند.

I saw you and escaped the strait of time. I saw you, and the passion of nonbeing caught

تو را دیدم از تنگنای زمان جستم. تو را دیدم. شور عدم در من

within me.

گرفت.

And consider: I am enamored of death; beside you, I am a well-watered lily.

و بیندیش، که سودایی مرگم، کنار تو، زنبق سیرابم.

My friend, existence is frightening.

دوست من. هستی ترس‌انگیز است.

Pour onto my rock, rub me into yourself, for I am covered in the moss of a name.

به صخره من ریز، مرا در خود بسای، که پوشیده از خزه نامم.

Grow, for your freshness pleases my sleep-coated face.

بروی، که تری تو، چهره خواب‌اندود مرا خوش است.

The tumult of eye and star has subsided. Stay, so we may become heard by the heavens.

غوغای چشم و ستاره فرو نشست، بمان، تا شنوده آسمان‌ها شویم.

Come forth; fill my godlessness. Become my beginningless prayer niche.

بدرآ؛ بی‌خدایی مرا بیاگن. محراب بی آغازم شو.

Come near, so I may become wholly ‘I.’

نزدیک آی, تا من سراسر «من» شوم.