موج نوازشی، ای گرداب

Fill my mountain ranges, O resonance of forgetfulness!

کوهساران مرا پرکن. ای طنین فراموشی!

A curse upon beauty—the dark, surging water—that swept up my existence

نفرین به زیبایی- آب تاریک خروشان- که هست مرا

and carried it away!

فرو پیچید و برد!

You are suddenly beautiful. Your form is a whirlpool.

تو ناگهان زیبا هستی. اندامت گردابی است.

Your wave took possession of my realm.

موج تو اقلیم مرا گرفت.

I found you, understood the heavens.

تو را یافتم، آسمان‌ها را پی بردم.

I found you, opened the doors, read the branches.

تو را یافتم. درها را گشودم. شاخه‌ها را خواندم.

May that leaf fall that does not tremble to the rhythm of your gusts!

افتاده باد آن برگ. که به آهنگ وزش‌هایت نلرزد!

Your lashes trembled: the dream became tangled.

مژگان تو لرزید: رؤیا درهم شد.

You throbbed: the flower's sap began to circulate.

تپیدی: شیره گل به گردش آمد.

You awakened: the world lifted its head, the stream leapt from its place.

بیدار شدی: جهان سربرداشت. جوی از جا جهید.

You set out: the string of the road drowned in melody.

به راه افتادی: سیم جاده غرق نوا شد.

In your palm lies the thread of change.

در کف تست رشته دگرگونی.

I flee for fear of beauty, and how vainly: you have filled the space.

از بیم زیبایی می‌گریزم. و چه بیهوده: فضا را گرفته‌ای.

Your memory fills the world with sorrow, and forgetfulness is an elixir.

یادت جهان را پر غم می کند. و فراموشی کیمیاست.

I melted in sorrow, O great one, O radiant one!

در غم گداختم ای بزرگ. ای تابان!

Rise, shatter the night of life, other star of the earth!

سر بزن. شب زیست را درهم ریز. ستاره دیگر خاک!

A manifestation, O you beyond sight!

جلوه‌ای، ای برون از دید!

I fear your infinity, my friend! A caressing wave.

از بیکران تو می‌ترسم. ای دوست! موج نوازشی.