بیراهه‌ای در آفتاب

O our shore! The laughter of a flower in sleep has bound our rowing hand.

ای کرانه ما! خنده گلی در خواب، دست پاروزن ما را بسته است.

We seek a sunless morning. What shall we do with the onslaught of flowers?

در پی صبحی بی‌خورشیدیم. با هجوم گل‌ها چه کنیم؟

We seek the pure nocturnal. What shall we do with the night attack of windows?

جویای شبانه نابیم. با شبیخون روزن‌ها چه کنیم؟

Beyond the garden, our hand did not reach the fruit above.

آن سوی باغ. دست ما به میوه بالا نرسید.

We blew, and the window opened onto the mirror.

وزیدیم. و دریچه به آیینه گشود.

We entered, and the inner chamber did not recognize us.

به درون شدیم و شبستان ما را نشناخت.

We fell to the earth, and the face of ‘we’ set the image of ‘he’ upon the ground.

به خاک افتادیم و چهره «ما» نقش «او» به زمین نهاد.

The darkness of the prayer niche is filled with us.

تاریکی محراب. آکنده ماست.

The ceiling overflows with us, the wall with us, the veranda with us.

سقف از ما لبریز. دیوار از ما ایوان از ما.

From the smile to the coldness of stone: the silence of sorrow.

از لبخند.تا سردی سنگ: خاموشی غم.

From our childhood to this breeze: a rain of blossoms of deceit.

از کودکی ما. تا این نسیم: شکوفه- باران فریب.

Let us return, for between us and the petal is the whirlpool of blossoming.

برگردیم. که میان ما و گلبرگ. گرداب شکفتن است.

The wave outside does not reach our rock.

موج برون به صخره ما نمی‌رسد.

We have fallen apart, and the star of fellow feeling rises from the night of existence.

ما جدا افتاده‌ایم، و ستاره همدردی از شب هستی سر می‌زند.

We go, and will a memory pass through the doors after us?

ما می‌رویم و آیا در پی ماء یادی از درها خواهد گذشت؟

We pass, and will a sorrow sit in our place among the shadows?

ما می‌گذریم. و آیا غمی برجای ما در سایه‌ها خواهد نشست؟

Let us leave the shadow of the reed; perhaps somewhere the last stalk will cast the higher flower into our

برویم از سایه نی. شاید جایی. ساقٌ آخری. گل برتر را در سبد ما

basket.

افکند.