خوابی در هیاهو

I contemplate the blue above, and the green clamor below.

آبی بلند را می‌اندیشم. و هیاهوی سبز پایین را.

Afraid of my own shadow, I have come to the reed-bed.

ترسان از سایه خویش.به نی‌زار آمده‌ام.

The emptiness above frightens me, and the dagger of leaves sinks into the soul.

تهی بالا می‌ترساند. و خنجر برگ‌ها به روان فرو می‌رود.

Where is an enemy to tear me away from myself?

دشمنی کو. تا مرا از من بر کند؟

A curse upon living: blind throbbing!

نفرین به زیست: تپش کور!

I was afflicted with being, and it was a night attack. A curse!

دچار بودن گشتم. و شبیخونی بود. نفرین!

Gather up my existence, O I-know-not-what imaginary god!

هستی مرا برچین، ای ندانم چه خدایی موهوم!

My spear split the marble of many bodies,

نیزه من، مرمر بس تن را شکافت

and to what use, when it cannot tear open the breast of this sorrow?

و چه سود. که این غم را نتواند سینه درید.

A curse upon living: sweet anxiety!

نفرین به زیست: دلهره شیرین!

I break my spear—the companion of danger's byways—against my body.

نیزه‌ام - یار بیراهه‌های خطر- را تن می‌شکنم.

The sound of breaking resounds in the emptiness of the event. The reeds rub together.

صدای شکست. در تهی حادثه می‌پیچد. نی‌ها به هم می‌ساید.

The green melody splits open:

ترنم سبز می‌شکافد: ..

a woman's gaze, like a pleasant dream, settles upon my eyes.

نگاه زنی. چون خوابی گوارا؛ به چشمانم می‌نشیند.

Unarmed fear fells me.

ترس بی‌سلاح مرا از پا می‌فکند.

I—the ancient spearman—become fire.

من - نیزه‌دار کهن - آتش می‌شوم.

She—the beautiful enemy—scatters the dew of caresses.

او- دشمن زیبا- شبنم نوازش می‌افشاند.

She takes my hand.

دستم را می‌گیرد.

And we—two people of ancient times—pass on.

و ما- دو مردم روزگاران کهن- می‌گذریم.

We brush our bodies against the reeds, and to their green lullaby we rock the

به نی‌ها تن می‌ساییم. و به لالایی سبزشان. گهواره

cradle.

می‌دهیم.

The blue above adorns our solitude.

آبی بلند. خلوت ما را می‌آراید..