سراب

There is sunlight, and how vast the desert!

آفتاب است و بیابان چه فراخ!

There is neither plant nor tree in it.

نیست در آن نه گیاه و نه درخت.

Apart from the cry of ravens,

غیر آوای غرابان دیگر

every sound has departed from this valley.

بسته هر بانگی از این وادی رخت.

Behind a curtain of dust,

در پس پرده‌ای از گرد و غبار

a black speck trembles in the distance:

نقطه‌ای لرزد از دور سیاه:

if the eye goes forward, it sees

چشم اگر پیش رود. می‌بیند

a person traveling along the road.

آدمی هست که می‌پوید راه.

Exhaustion has brought his body to a halt.

تنش از خستگی افتاده ز کار.

Dust has settled on his head and face.

بر سر و رویش بنشسته غبار.

Thirst has dried his throat.

شده از تشنگی‌اش خشک گلو.

Thorns have wounded his bare feet.

پای عریانش مجروح ز خار.

With every step forward, at the horizon's foot,

هر قدم پیش رود. پای افق

his eye sees a sea of water.

چشم او بیند دریایی آب.

When he travels a little farther along the road,

اندکی راه چو می‌پیماید

he thinks he must be dreaming.

می‌کند فکر که می‌بیند خواب.