رو به غروب

The red of sunset has spilled

ریخته سرخ غروب

here and there upon the stones.

جاپجا بر سر سنگ

The mountain is silent.

کوه خاموش است.

The river roars.

می‌خروشد رود.

In the lap of the plain remains

مانده در دامن دشت

a harvest of dusky blue.

خرمنی رنگ کبود.

Shadow has mingled with shadow.

سایه آمیخته با سایه.

Stone has bound itself to stone.

سنگ با سنگ گرفته پیوند.

The worn-out day passes along the road.

روز فرسوده به ره می‌گذرد.

Appearing in its eyes is

جلوه‌گر آمده در چشمانش

the image of sorrow after a smile.

نقش اندوه پی یک لبخند.

The owl calls upon the battlements.

جغد بر کنگره‌ها می‌خواند.

The vultures, heavily,

لاشخورها، سنگین،

come down from the air, one by one:

از هوا، تک‌تک، آیند فرود:

a carcass remains upon the plain.

لاشه‌ای مانده به دشت.

A beak has torn out its eyes;

کنده منقار ز جا چشمانش،

beneath its forehead

زیر پیشانی او

two dusky hollows remain.

مانده دو گود کبود.

Darkness is coming.

تیرگی می‌آید.

The plain grows quiet.

دشت می‌گیرد آرام.

The colorful story of the day

قصه رنگی روز

is drawing to its end.

می‌رود رو به تمام.

The branches are withered.

شاخه‌ها پژمرده است.

The stones are dispirited.

سنگ‌ها افسرده است.

The river moans.

رود می‌نالد.

The owl calls.

جغد می‌خواند.

Sorrow has mingled with sunset's color.

غم بیامیخته با رنگ غروب.

A cold tale seeps from my lips:

می‌تراود ز لبم قصه سرد:

my heart is weary in this narrow dusk.

دلم افسرده در این تنگ غروب