غمی غمناک

It is a cold night, and I am dispirited.

شب سردی است. و من افسرده.

It is a long road, and a weary foot.

راه دوری است. و پایی خسته.

There is darkness, and a dead lamp.

تیرگی هست و چراغی مرده.

Alone, I pass along the road:

می‌کنم تنها؛ از جاده عبور:

people have stayed far from me.

دور ماندند ز من آدم‌ها.

A shadow passed over the wall,

سایه‌ای از سر دیوار گذشت،

and added a sorrow to my sorrows.

غمی افزود مرا بر غم‌ها.

The thought of darkness and these ruins

فکر تاریکی و این ویرانی

came unawares, to join my heart

بی‌خبر آمد تا با دل من

in secretly making tales.

قصه‌ها ساز کند پنهانی.

There is no color to tell me:

نیست رنگی که بگوید با من

a little patience, dawn is near.

اندکی صبر. سحر نزدیک است.

At every moment I raise this cry from my heart:

هردم این بانگ برآرم از دل:

alas, how dark this night is!

وای. این شب چقدر تاریک است!

Where is a laugh to stir within my heart?

خنده‌ای کو که به دل انگیزم؟

Where is a drop to pour into the sea?

قطره‌ای کو که به دریا ریزم؟

Where is a rock to which I can cling?

صخره‌ای کو که بدان آویزم؟

It is as though the night were damp.

مثل این است که شب نمناک است.

Others, too, have sorrow in their hearts,

دیگران را هم غم هست به دل،

but my sorrow is a damp sorrow.

غم من. لیک. غمی نمناک است.