خراب

My eye wore out its feet upon the distant road,

فرسود پای خود را چشمم به راه دور

until at last it accepted my words: that life

تا حرف من پذیرد آخر که: زندگی

was the color of fancy on the face of a dream's image.

رنگ خیال بر رخ تصویر خواب بود.

I entrusted my heart to separation's pain, but to what end?

دل را به رنج هجر سپردم. ولی چه سود.

The end of my evening of complaint

پایان شام شکوه‌ام

was a morning of rebuke.

صبح عتاب بود.

My eye found no refreshment in this life of many defeats:

چشمم نخورد آب از این عمر پرشکست:

this house's foundations rested wholly upon water.

این خانه را تمامی پی روی آب بود.

The desert's thorns have pierced my feet.

پایم خلیده خار بیابان.

I have trodden the road only with a dry throat.

جز با گلوی خشک نکوبیده‌ام به راه.

Yet if someone, by way of helping,

لیکن کسی. ز راه مددکاری.

took my hand, it was the mirage's deception.

دستم اگر گرفت. فریب سراب بود.

The world's beauty never took on a lasting color:

خوب زمانه رنگ دوامی به خود ندید:

the night of my suffering held slowness in its heart,

کندی نهفته داشت شب رنج من به دل

but the day of my joy made haste in its work.

اما به کار روز نشاطم شتاب بود.

My flourishing place grew weary of decay's company.

آبادی‌ام ملول شد از صحبت زوال.

The cry of gladness faded in my heart, for from the first

بانگ سرور در دلم افسرد. کز نخست

an owl's image had adorned the body of these ruins.

تصویر جغد زیب تن این خراب بود.