جان گرفته

Tonight, a melody's assault split open the grave of my mind:

از هجوم نغمه‌ای بشکافت گور مغز من امشب:

it poured life into a dead one's veins.

مرده‌ای را جان به رگ‌ها ریخت.

He rose amid shadow and light.

پا شد از جادر میان سایه و روشن.

He shouted at me: You thought me dead,

بانگ زد بر من: مرا پنداشتی مرده

and consigned to the dust of bygone days;

و به خاک روزهای رفته بسپرده:

but your belief is vain:

لیک پندار تو بیهوده است:

my body drives death away from itself.

پیکر من مرگ را از خویش می‌راند.

My story is tainted with the poison of bitter moments.

سرگذشت من به زهر لحظه‌های تلخ آلوده است.

At every chance I find, I will assault you.

من به هر فرصت که یابم بر تو می‌تازم.

I will mingle your joy with torment.

شادی‌ات را با عذاب‌آلوده می‌سازم.

I will bind to your imagination an image

با خیالت می‌دهم پیوند تصویری

that destroys your peace within its color,

که قرارت را کند در رنگ خود نابود.

mingles pain with pleasure,

درد را با لذت آمیزد.

pours into your heartbeats,

در تپش‌هایت فرو ریزد.

and brings back bygone images, dusty with itself.

نقش‌های رفته را بازآورد با خود غبارآلود.

The dead one had closed his lips.

مرده لب بربسته بود.

My eye slipped over a sinister design.

چشم می‌لغزید بر یک طرح شوم.

Pain seeped from my body.

می‌تراوید از تن من درد.

The melody was assaulting my mind.

تغمه می‌آورد بر مغزم هجوم.