سرود زهر

I suck at the breast of night,

می‌مکم پستان شب را

and seeking a color whose body is unstained by enchantment,

وز پی رنگی به افسون تن نیالوده

I probe its ash-filled eye with my own gaze.

چشم پر خاکسترش را با نگاه خویش می‌کاوم.

For a long time, seeking my destruction,

از پی نابودی‌ام، دیری است

this shameless witch pours poison into her own veins

زهر می‌ریزد به رگ‌های خود این جادوی بی‌آزرم

to taint the milk with it.

تا کند آلوده با آن شیر

Then, so that my thought loses the trail of hers,

پس برای آن که رد فکر او را گم کند فکرم،

she treats me gently.

می‌کند رفتار با من نرم.

But how heedless she is!

لیک چه غافل!

How fruitless her schemes!

نقشه‌های او چه بی‌حاصل!

My pulse laughs at her fancy every moment.

نبض من هرلحظه می‌خندد به پندارش.

She does not know that it has grown,

او نمی داند که روییده است

my abundant being, in the swamp of poison,

هستی پربار من در منجلاب زهر

and does not know that in poison I wash

و نمی‌داند که من در زهر می‌شویم

the body of every tear, every laugh.

پیکر هر گریه. هر خنده

In poison's dampness the worm of my thought lives.

در نم زهر است کرم فکر من زنده.

In poison's earth grows the bitter plant of my poetry.

در زمین زهر می‌روید گیاه تلخ شعر من.