ساده رنگ

The sky bluer,

آسمان آبی‌تر

the water bluer.

آب، آبی‌تر.

I am on the veranda, Rana at the pool.

من در ایوانم، رعنا سر حوض.

Rana washes clothes.

رخت می‌شوید رعنا.

Leaves fall.

برگ‌ها می‌ریزد..

One morning my mother said: it is the season of sadness.

مادرم صبحی می گفت: موسم دلگیری است.

I told her: life is an apple; one must bite it with the skin.

من به او گفتم: زندگانی سیبی است، گاز باید زد با پوست.

The neighbor woman, at her window, weaves lace and sings.

زن همسایه در پنجره‌اش. تور می‌بافد. می‌خواند.

I read the ‘Veda’; sometimes, too,

من «ودا» می‌خوانم. گاهی نیز

I sketch a stone, a bird, a cloud.

طرح می‌ریزم سنگی, مرغی. ابری.

An unbroken sunlight.

آفتابی یکدست.

The starlings have arrived.

سارها آمده‌اند.

The nasturtiums have just appeared.

تازه لادن‌ها پیدا شده‌اند.

I separate a pomegranate's seeds, tell my heart:

من اناری را می کنم دانه. به دل می‌گویم:

it would be good if the seeds of these people's hearts were visible.

خوب بود این مردم. دانه‌های دلشان پیدا بود.

Pomegranate juice leaps into my eye: I shed tears.

می پرد در چشمم آب انار: اشک می‌ریزم.

My mother laughs.

مادرم می خند د.

Rana too.

رعنا هم.