آب

Let us not muddy the water:

آب را گل نکنیم:

downstream, it seems, a dove is drinking,

در فرودست انگار کفتری می‌خورد آب.

or in the distant thicket a goldfinch washes its feathers,

یا که در بیشه دور سیره‌ای پر می‌شوید.

or in the village a jug is being filled.

یا در آبادی، کوزه‌ای پر می‌گردد.

Let us not muddy the water:

آب را گل نکنیم:

perhaps this running water goes to a poplar's foot to wash away a heart's sorrow.

شاید این آب روان. می‌رود پای سپیداری. تا فروشوید اندوه دلی.

Perhaps a dervish's hand has dipped dry bread into the water.

دست درویشی شاید. نان خشکیده فرو برده در آب.

A beautiful woman came to the river's edge.

زن زیبایی آمد لب رود.

Let us not muddy the water:

آب را گل نکنیم:

the beautiful face has doubled.

روی زیبا دو برابر شده است.

How pleasant this water!

چه گوارا این آب!

How clear this river!

چه زلال این رود!

The people upstream, what purity they have!

مردم بالادست، چه صفایی دارند!

May their springs bubble, their cows pour milk!

چشمه‌هاشان جوشان، گاوهاشان شیر افشان باد!

I have not seen their village.

من ندیدم دهشان.

Surely, beside their hedges lie God's footprints.

بی‌گمان پای چپرهاشان جاپای خداست.

Moonlight there brightens the breadth of speech.

ماهتاب آنجا. می کند روشن پهنای کلام.

Surely, in the upstream village, the low walls are short.

بی‌گمان در ده بالادست، چینه‌ها کوتاه است.

Its people know what kind of flower the poppy is.

مردمش می‌دانند. که شقایق چه گلی است.

Surely, there, blue is blue.

بی‌گمان آنجا آبی آبی است.

A bud opens; the villagers know.

غنچه‌ای می‌شکفد، اهل ده باخبرند.

What a village it must be!

چه دهی باید باشد!

May its garden lane be full of music!

کوچه‌باغش پر موسیقی باد!

The people at the river's source understand water.

مردمان سر رود. آب را می‌فهمند..

They did not muddy it; we too

گل نکردندش. ما نیز

must not muddy the water.

آب را گل نکنیم.