در گلستانه

What broad plains!

دشت‌هایی چه فراخ!

What tall mountains!

کوه‌هایی چه بلند!

What a smell of grass came through Golestaneh!

در گلستانه چه بوی علفی می‌آمد!

In this village I was looking for something:

من در این آبادی، پی چیزی می‌گشتم:

perhaps for a dream,

پی خوابی شاید.

for a light, a pebble, a smile.

پی نوری. ریگی. لبخندی.

Behind the poplars,

پشت تبریزی‌ها

there was a pure heedlessness calling me.

غفلت پاکی بود. که صدایم می‌زد.

I stayed beside a reed-bed. The wind came. I listened:

پای نی‌زاری ماندم باد می‌آمد. گوش دادم:

who was speaking to me?

چه کسی با من. حرف می‌زد؟

A lizard slipped.

سوسماری لغزید.

I set out.

راه افتادم.

An alfalfa field along the road.

یونجه‌زاری سر راه.

Then a cucumber patch, safflower bushes,

بعد جالیز خیار. بوته‌های گل رنگ

and the earth's forgetfulness.

و فراموشی خاک.

Beside water,

لب آبی

I took off my woven shoes and sat, my feet in the water:

گیوه‌ها را کندم. و نشستم. پاها در آب:

‘How green I am today,

«من چه سبزم امروز

and how alert my body is!

و چه اندازه تنم هشیار است!

May no sorrow arrive from behind the mountain.

نکند اندوهی. سر رسد از پس کوه.

Who is behind the trees?

چه کسی پشت درختان است؟

No one; a cow grazes in the field.

هیچ، می‌چرد گاوی در کرد.

It is summer noon.

ظهر تابستان است.

The shadows know what a summer it is.

سایه‌ها می‌دانند، که چه تابستانی است.

Shadows without a stain,

سایه‌هایی بی‌لک.

a corner bright and pure.

گوشه‌ای روشن و پاک

Children of feeling! Here is the place to play.

کودکان احساس! جای بازی اینجاست.

Life is not empty:

زندگی خالی نیست:

there is kindness, there is the apple, there is faith.

مهربانی هست. سیب هست. ایمان هست.

Yes,

آری

as long as the poppy exists, one must live.

تا شقایق هست. زندگی باید کرد.

There is something in my heart, like a thicket of light, like a dream at dawn,

در دل من چیزی است، مثل یک بیشه نور، مثل خواب دم صبح

and I am so restless that I want

و چنان بی‌تابم، که دلم می‌خواهد

to run to the end of the plain, go to the mountain's summit.

بدوم تا ته دشت. بروم تا سر کوه.

In the distances is a voice calling me.’

دورها آوایی است. که مرا می‌ خواند.»