غربت

The moon is above the village.

ماه بالای سر آبادی است.

The villagers asleep.

اهل آبادی در خواب.

On this veranda, I smell the brick of estrangement.

روی این مهتابی. خشت غربت را می‌بویم.

The neighboring garden's lamp is lit.

باغ همسایه چراغش روشن،

My lamp is dark.

من چراغم خاموش.

The moon has shone upon the plate of cucumber, upon the water jug's lip.

ماه تابیده به بشقاب خیار. به لب کوزه آب.

Frogs sing.

غوک‌ها می‌خوانند.

The scops owl too, sometimes.

مرغ حق هم گاهی.

The mountain is near me: behind the maples, the oleasters.

کوه نزدیک من است: پشت افراها. سنجدها.

And the desert is visible.

و بیابان پیداست.

The stones are not visible, the little flowers are not visible.

سنگ‌ها پیدا نیست، گلچه‌ها پیدا نیست.

Shadows from afar, like water's solitude, like God's song, are visible.

سایه‌هایی از دور، مثل تنهایی آب، مثل آواز خدا پیداست.

It must be midnight.

نیمه شب باید باشد.

That is the Great Bear: two spans above the roof.

دب‌اکبر آن است: دو وجب بالاتر از بام.

The sky is not blue; day was blue.

آسمان آبی نیست. روز آبی بود.

Let me remember tomorrow to go to Hasan's garden, buy greengages and apricots.

یاد من باشد فردا، بروم باغ حسن گوجه و قیسی بخرم.

Let me remember tomorrow, beside the reservoir, to sketch the goats,

یاد من باشد فردا لب سلخ. طرحی از بزها بردارم؛

a sketch of the brooms, their shadows in water.

طرحی از جاروها. سایه‌هاشان در آب.

Let me remember: every butterfly that falls into water, quickly take it out.

یاد من باشد. هرچه پروانه که می‌افتد در آب. زود از آب درآرم.

Let me remember to do nothing that offends the law of the earth.

یاد من باشد کاری نکنم. که به قانون زمین بر بخورد.

Let me remember tomorrow, beside the stream, to wash my towel too with soapwort.

یاد من باشد فردا لب جوی، حوله‌ام را هم با چوبه بشویم.

Let me remember I am alone.

یاد من باشد تنها هستم.

The moon is above solitude.

ماه بالای سر تنهایی است.