پیغام ماهی‌ها

I had gone to the pool,

رفته بودم سر حوض

to see perhaps the image of my solitude in the water.

تا ببینم شاید. عکس تنهایی خود را در آب؛

There was no water in the pool.

آب در حوض نبود.

The fishes said:

ماهیان می گفتند:

‘It is no fault of the trees.

« هیچ تقصیر درختان نیست.

It was summer's sultry noon.

ظهر دم کرده تابستان بود،

The bright son of water sat upon the pool's rim,

پسر روشن آب. لب پاشویه نشست

and the eagle of the sun came and carried him off into the air, away.

و عقاب خورشید. آمد او را به هوا برد که برد.

We found no way to understand water's oxygen.

به درک راه نبردیم به اکسیژن آب.

The gleam left our scales, gone.

برق از پولک ما رفت که رفت.

But that great light,

ولی آن نور درشت.

the image of that red carnation in water,

عکس آن میخک قرمز در آب

whose heart, if a wind came, beat behind the folds of heedlessness,

که اگر باد می‌آمد دل او، پشت چین‌های تغافل می‌زد،

was our eye.

چشم ما بود.

It was an opening to the acknowledgment of paradise.

روزنی بود به اقرار بهشت.

If you saw God in the garden's throbbing, make an effort,

تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی. همت کن.

and say the fishes' pool has no water.’

و بگو ماهی‌ها، حوضشان بی‌آب است.»

The wind went to visit the plane tree.

باد می‌رفت به سروقت چنار.

I went to visit God.

من به سروقت خدا می‌رفتم.