نشانی

‘Where is the friend's house?’ It was at dawn that the rider asked.

« خانه دوست کجاست؟» در فلق بود که پرسید سوار.

The sky paused.

آسمان مکثی کرد.

The passerby gave the branch of light at his lips to the darkness of the sands,

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن‌ها بخشید

and pointed to a poplar with a finger, and said:

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

‘Before you reach the tree,

«نرسیده به درخت.

there is a garden lane greener than God's sleep,

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

and in it love is as blue as the feathers of honesty.

و در آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است.

You go to the end of that lane, which emerges from behind maturity.

می‌روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ. سر بدر می‌آرد.

Then you turn toward the flower of solitude.

پس به سمت گل تنهایی می‌پیچی.

Two steps before the flower,

دو قدم مانده به گل.

you remain at the eternal fountain of the earth's myths,

پای فوارهٌ جاوید اساطیر زمین می‌مانی

and a transparent fear overtakes you.

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد.

In the flowing intimacy of space, you hear a rustling:

در صمیمیت سیال فضا. خش خشی می‌شنوی:

you see a child,

کودکی می‌بینی

climbed up a tall pine to take a fledgling from the nest of light,

رفته از کاج بلندی بالا. جوجه بردارد از لانه نور

and you ask the child:

و از او می‌پرسی

where is the friend's house?’

خانه دوست کجاست.»