پشت دریاها

I shall build a boat,

قایقی خواهم ساخت..

cast it into the water.

خواهم انداخت به آب.

I shall go far from this strange soil,

دور خواهم شد از این خاک غریب

where there is no one to awaken the heroes

که در آن هیچ کسی نیست که در بیشه عشق

in the thicket of love.

قهرمانان را بیدار کند.

The boat empty of a net,

قایق از تور تهی

and the heart empty of the desire for pearls.

و دل از آرزوی مروارید.

I shall keep rowing.

همچنان خواهم راند.

I shall bind my heart neither to the blues

نه به آبی‌ها دل خواهم بست

nor to the sea nymphs who raise their heads from water,

نه به دریا- پریانی که سر از آب بدر می‌آرند

and in that shining solitude of fishermen

و در آن تابش تنهایی ماهی گیران

scatter spells from the tips of their hair.

می‌فشانند فسون از سر گیسوهاشان.

I shall keep rowing.

همچنان خواهم راند.

I shall keep singing:

همچنان خواهم خواند:

‘One must go far, far.

«دور باید شد دور.

The man of that city had no myths.

مرد آن شهر اساطیر نداشت.

The woman of that city did not have the fullness of a cluster of grapes.

زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود.

No mirror in a hall repeated the joys.

هیچ آیینه تالاری. سرخوشی‌ها را تکرار نکرد.

Not even a puddle revealed a torch.

چاله آبی حتی، مشعلی را ننمود.

One must go far, far.

دور باید شد. دور.

Night sang its song.

شب سرودش را خواند.

It is the windows' turn.’

نوبت پنجره‌هاست.»

I shall keep singing.

همچنان خواهم خواند.

I shall keep rowing.

همچنان خواهم راند.

Beyond the seas there is a city,

پشت دریاها شهری است

where windows open toward manifestation.

که در آن پنجره‌ها رو به تجلّی باز است.

The rooftops are home to doves looking at the fountain of human awareness.

بام‌ها جای کبوترهایی است، که به فواره هوش بشری می‌نگرند.

Every ten-year-old child's hand in the city is a branch of knowledge.

دست هر کودک ده سالهً شهر» شاخه معرفتی است.

The city's people look at a low wall

مردم شهر به یک چینه چنان می‌نگرند

as they would at a flame, at a delicate dream.

که به یک شعله. به یک خواب لطیف.

The earth hears the music of your feeling,

خاک. موسیقی احساس تو را می‌شنود

and the sound of mythic birds' wings comes in the wind.

و صدای پر مرغان اساطیر می‌آید در باد.

Beyond the seas there is a city,

پشت دریاها شهری است

where the sun's breadth equals the eyes of early risers.

که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است.

Poets are heirs to water and wisdom and brightness.

شاعران وارث آب و خرد و روشنی‌اند.

Beyond the seas there is a city!

پشت دریاها شهری است!

One must build a boat.

قایقی باید ساخت.