تپش سایه دوست

There was a road to the village's dark outline.

تا سواد قریه راهی بود.

Our eyes full of interpreting the living, native moon.

چشم‌های ما پر از تفسیر ماه زنده بومی.

Night within our sleeves.

شب درون آستین‌هامان.

We passed through a dry ravine.

می گذشتیم از میان آبکندی خشک.

Our ears full of the speech of meadows.

از کلام سبزه‌زاران گوش‌ها سرشار.

Our packs of the reflections of distant cities.

کوله‌بار از انعکاس شهرهای دور.

The rough logic of earth flowing beneath our feet.

منطق زبر زمین در زیر پا جاری.

Beneath our teeth, the taste of leisure shifted.

زیر دندان‌های ما طعم فراغت جابجا می‌شد.

Our footwear, made of prophecy, lifted us from the earth with a breeze.

پای‌پوش ما که از جنس نبوت بود ما را با نسیمی از زمین می‌کند.

Our staff carried everlasting spring upon its shoulder.

چوبدست ما به دوش خود بهار جاودان می‌برد.

Each of us had a sky in every curve of thought.

هریک از ما آسمانی داشت در هر انحنای فکر.

Every movement of our hand accorded with the movement of a wing entranced by dawn.

هر تکان دست ما با جنبش یک بال مجذوب سحر می‌خواند.

Our pockets gave the chirping sound of childhood mornings.

جیب‌های ما صدای جیک‌جیک صبح‌های کودکی می‌داد.

We were the company of lovers, and our road,

ما گروه عاشقان بودیم و راه ما

from beside villages familiar with poverty,

از کنار قریه‌های آشنا با فقر

went to boundless purity.

تا صفای بیکران می‌رفت.

Above a pool, all heads bent of their own accord:

برفراز آبگیری خود بخود سرها همه خم شد:

night evaporated upon our faces,

روی صورت‌های ما تبخیر می‌شد شب

and the friend's voice came to the friend's ear.

و صدای دوست می‌آمد به گوش دوست.