صدای دیدار

With a basket I went to the market square. It was morning.

با سبد رفتم به میدان. صبحگاهی بود.

The fruits sang.

میوه‌ها آواز می‌خواندند.

The fruits sang in the sunlight.

میوه‌ها در آفتاب آواز می خو اند ند.

In the trays, life upon the perfection of skins dreamed of eternal

در طبق‌ها، زندگی روی کمال پوست‌ها خواب سطوح جاودان

surfaces.

می‌دید.

The gardens' anxiety was bright in the shadow of each fruit.

اضطراب باغ‌ها در سایه هر میوه روشن بود.

Sometimes an unknown swam among the shining quinces.

گاه مجهولی میان تابش به‌ها شنا می کرد.

Each pomegranate spread its color as far as the land of the devout.

هر اناری رنگ خود را تا زمین پارسایان گسترش می‌داد.

The townspeople's vision, alas,

بینش همشهریان. افسوس.

was a tangent to the circumference of the oranges' flourishing.

بر محیط رونق نارنج‌ها خط مماسی بود.

I returned home. My mother asked:

من به خانه بازگشتم. مادرم پرسید:

did you buy any fruit at the market?

میوه از میدان خریدی هیچ؟

— Where could the infinite fruits be fitted into this basket?

- میوه‌های بی‌نهایت را کجا می‌شد میان این سبد جا داد؟

— I said buy a man of good pomegranates from the market.

- گفتم از میدان بخر یک من انار خوب.

— I tried a pomegranate:

- امتحان کردم اناری را

its expansion overflowed the edge of this basket.

انبساطش از کنار این سبد سررفت.

— What about the quince? After all, lunch…

- به چه شد. آخر خوراک ظهر. . .

At noon, from the mirrors, the quince's image went to the far reaches of life.

ظهر از آیینه‌ها تصویر به تا دور دست زندگی می‌رفت.