شب تنهایی خوب

Listen: the world's farthest bird sings.

گوش کن. دورترین مرغ جهان می‌خواند.

Night is fluent, unbroken, open.

شب سلیس است. و یکدست. و باز.

The geraniums,

شمعدانی‌ها

and the season's most resonant branch, hear the moon.

و صدادارترین شاخهه فصل. ماه را می‌شنوند.

The steps before the building,

پلکان جلو ساختمان.

the door with a lantern in hand,

در فانوس به‌دست.

and the extravagance of the breeze.

و در اسراف نسیم.

Listen: the road calls your footsteps from afar.

گوش کن، جاده صدا می‌زند از دور قدم‌های تو را.

Your eye is no ornament of darkness.

چشم تو زینت تاریکی نیست.

Shake your eyelids, put on your shoes, come.

پلک‌ها را بتکان. کفش به پاکن. و بیا.

And come to where the moon's feather warns your finger,

و بیا تا جایی. که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

and time sits upon a clod of earth with you,

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

and the psalms of night absorb your body like a piece of song.

و مزامیر شب اندام تو راء مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند.

There is a devout one there who will tell you:

پارسایی است در آنجا که تو را خواهد گفت:

the best thing is reaching a gaze wet from the event of love.

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است.