سوره تماشا

By seeing I swear,

به تماشا سوگند

and by the beginning of speech,

و به آغاز کلام

and by the pigeon's flight from the mind,

و به پرواز کبوتر از ذهن

a word is in a cage.

واژه‌ای در قفس است.

My words were bright as a patch of grass.

حرف‌هایم. مثل یک تکه چمن روشن بود.

I told them:

من به آنان گفتم:

there is a sun at your threshold,

آفتابی لب درگاه شماست

which, if you open the door, shines upon your conduct.

که اگر در بگشایید به رفتار شما می‌تابد.

And I told them:

و به آنان گفتم:

stone is no ornament of the mountains,

سنگ آرایش کوهستان نیست

just as metal is no adornment upon the pickax's body.

همچنانی که فلز، زیوری نیست به اندام کلنگ.

In the earth's palm is an unseen jewel,

در کف دست زمین گوهر ناپیدایی است

whose radiance dazzled all the messengers.

که رسولان همه از تابش آن خیره شدند.

Seek the jewel.

پی گوهر باشید.

Take moments to the pasture of the mission.

لحظه‌ها را به چراگاه رسالت ببرید.

And I gave them glad tidings of the messenger's footsteps,

و من آنان را به صدای قدم پیک بشارت دادم،

and of the nearness of day, and of the increase of color,

و به نزدیکی روز. و به افزایش رنگ.

of the rose's resonance behind the hedge of harsh words.

به طنین گل سرخ، پشت پرچین سخن‌های درشت.

And I told them:

و به آنان گفتم:

whoever sees a garden in wood's memory,

هر که در حافظه چوب ببیند باغی

their face will remain in the blowing of the thicket of eternal ardor.

صورتش در وزش بیشه شور ابدی خواهد ماند.

Whoever befriends the bird of air,

هرکه با مرغ هوا دوست شود

their sleep will be the world's most tranquil sleep.

خوابش آرامترین خواب جهان خواهد بود.

The one who gathers light from time's fingertip,

آن که نور از سر انگشت زمان برچیند

with a sigh unties the windows' knot.

می گشاید گره پنجره‌ها را با آه.

We were beneath a willow.

زیر بیدی بودیم.

I picked a leaf from the branch above my head, said:

برگی از شاخه بالای سرم چیدم. گفتم:

let us open our eyes: do you want a better sign than this?

چشم را باز کنیم آیتی بهتر از این می‌خواهید؟

I heard them saying to each other:

می‌شنیدم که به هم می‌گفتند:

he knows magic, magic!

سحر می‌داند، سحر!

On every mountain they saw a messenger,

سر هر کوه رسولی دیدند

brought a cloud of denial upon their shoulders.

ابر انکار به دوش آوردند.

We sent down the wind,

باد را نازل کردیم

to take the hats from their heads.

تا کلاه از سرشان بردارد.

Their houses were full of chrysanthemums.

خانه‌ها شان پر داوودی بود.

We closed their eyes.

چشمشان را بستیم.

We did not let their hands reach the tip of awareness's branch.

دستشان را نرساندیم به سر شاخه هوش.

We filled their pockets with habit.

جیبشان را پر عادت کردیم.

We disturbed their sleep with the sound of mirrors traveling.

خوابشان را به صدای سفر آینه‌ها آشفتیم.