پرهای زمزمه

There is still time before the earth's snow melts.

مانده تا برف زمین آب شود.

There is still time before all these upside-down lotuses of umbrellas close.

مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه چتر.

The tree is unfinished.

ناتمام است درخت.

Beneath the snow is the wish of paper to swim in the wind,

زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد

and the wet gleam of insects' eyes,

و فروغ تر چشم حشرات

and the rise of a frog's head from the horizon of understanding life.

و طلوع سر غوک از افق درک حیات.

There is still time before our tray fills with talk of samosas and the holiday.

مانده تا سینی ما پر شود از صحبت سنبوسه و عید.

In an air where neither the growth of a stalk has resonance,

در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد

nor a fairy's song arrives through an opening in the constellation of snow,

و نه آواز پری می‌رسد از روزن منظومه برف

I thirst for murmuring.

تشنه زمزمه‌ام.

There is still time before the bird raises its voice upon Esfand's delirious wall.

مانده تا مرغ سر چینه هذیانی اسفند صدا بردارد.

Then what shall I do,

پس چه باید بکنم

I who, in the year's barest season without trilling,

من که در لخت‌ترین موسم بی‌چهچه سال

thirst for murmuring?

تشنه زمزمه‌ام؟

It is better that I rise,

بهتر آن است که برخیزم

take up color,

رنگ را بردارم

and draw a bird upon my solitude.

روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم.