ورق روشن وقت

From the onslaught of brightness, the door's panes shook.

از هجوم روشنایی شیشه‌های در تکان می‌خورد.

Morning came. The sun arrived.

صبح شد. آفتاب آمد.

We drank tea upon the table's meadow.

چای را خوردیم روی سبزه‌زار میز.

At nine a cloud came, the railings grew wet.

ساعت نه ابر آمد. نرده‌ها تر شد.

My little moments lay hidden beneath the nasturtiums.

لحظه‌های کوچک من زیر لادن‌ها نهان بودند.

There was a doll behind the rain.

یک عروسک پشت باران بود.

The clouds went.

ابرها رفتند.

Clear air, a sparrow, a flight.

یک هوای صاف، یک گنجشک، یک پرواز.

Where are my enemies?

دشمنان من کجا هستند؟

I thought:

فکر می کردم:

in the presence of geraniums, cruelty will melt.

در حضور شمعدانی‌ها شقاوت آب خواهد شد.

I opened the door: a portion of sky fell into my glass of water.

در گشودم: قسمتی از آسمان افتاد در لیوان آب من.

I drank the water with the sky.

آب را با آسمان خوردم.

My little moments dreamed silver dreams.

لحظه‌های کوچک من خواب‌های نقره می‌دیدند.

I opened my book beneath time's invisible roof.

من کتابم را گشودم زیر سقف ناپدید وقت.

Noon arrived.

نیمروز آمد.

The smell of bread traveled from the tablecloth's sunlight to the perception of the flower's body.

بوی نان از آفتاب سفره تا ادراک جسم گل سفر می کرد

The pasture of perception was lush.

مرتع ادراک خرم بود.

My hand floated in the innate colors of being:

دست من در رنگ‌های فطری بودن شناور شد:

I was peeling an orange.

پرتقالی پوست می‌کندم.

The city was visible in the mirror.

شهر در آیینه پیدا بود..

Where are my friends?

دوستان من کجا هستند؟

May their days be orange-colored!

روزهاشان پرتقالی باد!

Beyond the pane, as much night as you wish.

پشت شیشه تا بخواهی شب.

In my room was a resonance from my fingers' encounter with the heights.

در اتاق من طنینی بود از برخورد انگشتان من با اوج.

In my room the sound of diminishing scale came.

در اتاق من صدای کاهش مقیاس می‌آمد.

My little moments thought as far as the star.

لحظه‌های کوچک من تا ستاره فکر می کر دند.

Sleep built things upon my eyes:

خواب روی چشم‌هایم چیزهایی را بنا می کرد:

an open space, sands of song, the friend's footprint…

یک فضای باز، شن‌های ترنم، جای پای دوست...