آفتابی

The sound of water comes. What are they washing in the stream of solitude?

صدای آب می‌آید. مگر در نهر تنهایی چه می‌شویند؟

The clothes of moments are clean.

لباس لحظه‌ها پاک است.

Amid the sunlight of the eighth of Dey,

میان آفتاب هشتم دی‌ماه

the resonance of snow, the threads of gazing, the drops of time.

طنین برف، نخ‌های تماشا، چکه‌های وقت.

Freshness is upon the bricks, upon the day's bone.

طراوت روی آجرهاست. روی استخوان روز.

What do we want?

چه می‌خواهیم؟

The season's vapor surrounds our words.

بخار فصل گرد واژه‌های ماست.

The mouth is thought's greenhouse.

دهان گلخانه فکر است.

Journeys dream of you in their lanes.

سفرهایی تو را در کوچه‌هاشان خواب می‌بینند.

In distant villages, birds congratulate one another on you.

تو را در قریه‌های دور مرغانی به هم تبریک می‌گویند.

Why do people not know

چرا مردم نمی‌دانند

that the nasturtium is no accident,

که لادن اتفاقی نیست.

not know that in today's wagtail eyes is the glint of yesterday's river

نمی‌دانند در چشمان دم جنبانک امروز برق آب‌های شط دیروز

waters?

است؟

Why do people not know

چرا مردم نمی‌دانند

that among impossible flowers the air is cold?

که در گل‌های ناممکن هوا سرد است؟