ندای آغاز

Where are my shoes?

کفش‌هایم کو،

Who was it who called: Sohrab?

چه کسی بود صدا زد: سهراب؟

The voice was familiar, like air to a leaf's body.

آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.

My mother is asleep.

مادرم در خواب است.

And Manuchehr and Parvaneh, and perhaps all the city's people.

و منوچهر و پروانه. و شاید همه مردم شهر.

The Khordad night passes over the heads of seconds as calmly as an elegy,

شب خرداد به آرامی یک مرثیه از روی سر ثانیه‌ها می‌گذرد

and a cool breeze from the blanket's green margin sweeps my sleep away.

و نسیمی خنک از حاشیه سبز پتو خواب مرا می‌روبد.

The scent of migration comes:

بوی هجرت می‌آید:

my pillow is full of the song of swallows' wings.

بالش من پر آواز پر چلچله‌هاست.

Morning will come,

صبح خواهد شد

and into this bowl of water

و به این کاسه آب

the sky will migrate.

آسمان هجرت خواهد کرد.

I must go tonight.

باید امشب بروم.

I, who spoke with the people of this region from the widest-open window,

من که از بازترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم

heard no word made of time.

حرفی از جنس زمان نشنیدم.

No eye gazed lovingly at the earth.

هیچ چشمی. عاشقانه به زمین خیره نبود.

No one was entranced by seeing a garden bed.

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد.

No one took a jackdaw upon a field seriously.

هیچ کس زاغچه‌ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت.

My heart grows heavy the size of a cloud,

من به اندازهٌ یک ابر دلم می‌گیرد

when from the window I see Huri,

وقتی از پنجره می‌بینم حوری

—the neighbor's grown daughter—

-دختر بالغ همسایه-

at the foot of the rarest elm on earth,

پای کمیاب‌ترین نارون روی زمین

reading jurisprudence.

فقه می‌خواند.

There are things too, moments full of heights:

چیزهایی هم هست. لحظه‌هایی پر اوج-

(For instance, I saw a woman poet

(مثلا شاعره‌ای را دیدم

so absorbed in gazing at space that in her eyes

آن چنان محو تماشای فضا بود که در چشمانش

the sky laid eggs.

آسمان تخم گذاشت.

And one night,

و شبی از شب‌ها

a man asked me:

مردی از من پرسید

how many hours' journey until the grape's sunrise?)

تا طلوع انگور، چند ساعت راه است؟)

I must go tonight.

باید امشب بروم.

I must take a suitcase with room the size of my shirt of solitude,

باید امشب چمدانی را که به انداز؛ٌ پیراهن تنهایی من جا دارد.

lift it,

بردارم

and go in a direction

و به سمتی بروم

where epic trees are visible,

که درختان حماسی پیداست.

toward that wordless expanse that always calls me.

رو به آن وسعت بی‌واژه که همواره مرا می‌ خو اند.

Where are my shoes?

کفش‌هایم کو؟