به باغ همسفران

Call me.

صدا کن مرا.

Your voice is good.

صدای تو خوب است.

Your voice is the green life of that strange plant

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

that grows at the end of sorrow's intimacy.

که در انتهای صمیمیت حزن می‌روید.

In the dimensions of this silent evening,

در ابعاد این عصر خاموش

I am lonelier than the taste of song within the perception of a lane.

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم.

Come, let me tell you how great my solitude is.

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است.

And my solitude did not foresee the night attack of your volume.

و تنهایی من شبیخون حجم ترا پیش‌بینی نمی کرد.

And this is love's nature.

و خاصیت عشق این است.

There is no one.

کسی نیست.

Come, let us steal life, then

بیا زندگی را بدزدیم. آنوقت

divide it between two meetings.

میان دو دیدار قسمت کنیم.

Come, together let us understand something of stone's state.

بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.

Come, let us see things sooner.

بیا زودتر چیزها را ببینیم.

Look, the fountain's hands upon the pool's clock face

ببین، عقربک‌های فواره در صفحه ساعت حوض

turn time into roundness.

زمان را به گردی بدل می‌کنند.

Come, melt like a word in the line of my silence.

بیا آب شو مثل یک واژه در سطر خاموشی‌ام.

Come, melt love's luminous mass in my palm.

بیا ذوب کن در کف دست من جرم نورانی عشق را.

Warm me.

مرا گرم کن

(And once, too, in Kashan's desert, the sky clouded,

(و یک‌بار هم در بیابان کاشان هوا ابر شد

and a hard rain began,

و باران تندی گرفت

and I grew cold. Then behind a stone,

و سردم شد. آنوقت در پشت یک سنگ.

the poppy's hearth warmed me.)

اجاق شقایق مرا گرم کرد.)

In these lanes that are dark,

در این کوچه‌هایی که تاریک هستند

I fear the product of doubt and a match.

من از حاصل ضرب تردید و کبریت می‌ترسم.

I fear the century's concrete surface.

من از سطح سیمانی قرن می‌ترسم.

Come, so I may not fear the cities whose black soil is the cranes' pasture.

بیا تا نترسم من از شهرهایی که خاک سیاشان چراگاه جرثقیل است.

Open me like a door to the pear's descent in this age of steel's

مرا باز کن مثل یک در به روی هبوط گلابی در این عصر معراج

ascent.

پولاد.

Put me to sleep beneath a branch far from the night of metals' friction.

مرا خواب کن زیر یک شاخه دور از شب اصطکاک فلزات.

If the discoverer of morning's mine arrives, call me.

اگر کاشف معدن صبح آمد. صدا کن مرا.

And I shall awaken in the dawn of a jasmine flower from behind your fingers.

و من, در طلوع گل یاسی از پشت انگشت‌های تو بیدار خواهم شد.

And then,

و آن‌وقت

tell of the bombs that fell while I slept.

حکایت کن از بمب‌هایی که من خواب بودم. و افتاد.

Tell of the cheeks that grew wet while I slept.

حکایت کن از گونه‌هایی که من خواب بودم و تر شد.

Say how many ducks flew from the sea.

بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند.

In that turmoil when the armored wheel passed over the child's

در آن گیروداری که چرخ زره‌پوش از روی رؤیای کودک گذر

dream,

داشت

what sense of ease did the canary tie the yellow thread of its song to?

قناری نخ زرد آواز خود را به پای چه احساس آسایشی بست.

Say what innocent goods arrived in the harbors.

بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد.

What science understood the positive music of gunpowder's smell?

چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی‌برد.

What perception of bread's unknown taste seeped into the palate of the mission?

چه ادراکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید.

And then, like a faith warmed by the shining of the ‘Equator,’

و آنوقت من. مثل ایمانی از تابش «استوا» گرم

I shall seat you at the beginning of a garden.

تو را در سرآغاز یک باغ خواهم نشانید.