همیشه

Evening.

عصر

Several starlings

چند عدد سار

went away from the orbit of the pine's memory.

دور شدند از مدار حافظه کاج.

The tree's bodily goodness remained.

نیکی جسمانی درخت به جا ماند.

Illumination's chastity spilled upon my shoulder.

عفت اشراق روی شانه من ریخت.

Speak, O promised woman of the night!

حرف بزن، ای زن شبانه موعود!

Beneath these very feeling-laden branches of wind,

زیر همین شاخه‌های عاطفی باد

entrust my childhood to my hand.

کودکی‌ام را به دست من بسپار.

Amid these black alwayses,

در وسط این همیشه‌های سیاه

speak, sister of brightly colored unfolding!

حرف بزن. خواهر تکامل خوشرنگ!

Fill my blood with the gentleness of awareness.

خون مرا پرکن از ملایمت هوش.

Upon the roughness of love's breath, reveal my

نبض مرا روی زبری نفس عشق

pulse.

فاش کن.

Upon pure lands,

روی زمین‌های محض

walk to the purity of the garden of myths.

راه برو تا صفای باغ اساطیر.

On the lip of the grape's shimmering opportunity,

در لبه فرصت تلألؤ انگور

speak, nymph of primal speech!

حرف بزن. حوری تکلم بدوی!

At the distant estuary of expression, clarify my

حزن مرا در مصب دور عبارت

sorrow.

صاف کن.

In all the salty sands of weariness,

در همه ماسه‌های شور کسالت

bring the throat of water into circulation.

حنجره آب را رواج بده.

Then,

بعد

spread the eyelid's sweet last night

دیشب شیرین پلک را

upon the unwaving meadows of

روی چمن‌های بی‌تموج ادراک

perception.

پهن کن.