تا نبض خیس صبح

Ah, what splendor there is in surfaces' giving of themselves!

آه. در ایثار سطح‌ها چه شکوهی است!

O noble cancer of seclusion!

ای سرطان شریف عزلت!

May my surface be bestowed upon you!

سطح من ارزانی تو باد!

Someone came,

یک نفر آمد

as far as the muscles of paradise

تا عضلات بهشت

extended my hand.

دست مرا امتداد داد.

Someone came with the morning light of religions

یک نفر آمد که نور صبح مذاهب

amid the buttons of his shirt.

در وسط دگمه‌های پیرهنش بود.

From the dry grass of ancient verses,

از علف خشک آیه‌های قدیمی

he wove a window.

پنجره می‌بافت.

Like the day-before-yesterdays of thought, he was young.

مثل پریروزهای فکر، جوان بود.

His throat, with the blue qualities of rivers,

حنجره‌اش از صفات آبی شط ها

was filled.

پر شده بود.

Someone came and took my books.

یک نفر آمد کتاب‌های مرا برد.

He drew a roof of flowers' proportion above my head.

روی سرم سقفی از تناسب گل‌ها کشید..

He broadened my evening with repeated windows.

عصر مرا با دریچه‌های مکرر وسیع کرد.

He placed my table beneath the spirituality of rain.

میز مرا زیر معنویت باران نهاد.

Then we sat.

بعد. نشستیم.

We spoke of tree-filled minutes,

حرف زدیم از دقیقه‌های مشجر،

of words whose lives passed amid water.

از کلماتی که زندگانی‌شان، در وسط آب می‌گذشت.

Our opportunity, beneath fitting clouds,

فرصت ما زیر ابرهای مناسب.

like the bewildered body of a sudden dove,

مثل تن گیج یک کبوتر ناگاه

had a pleasant volume.

حجم خوشی داشت.

It was midnight. From the tumult of fruit,

نصفهٌ شب بود. از تلاطم میوه

the outline of trees became strange.

طرح درختان عجیب شد.

The damp thread of our sleep went to waste.

رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت. ..

Then,

بعد

the hand bathed in the body's beginning.

دست در آغاز جسم آب‌تنی کرد.

Then, in the wet entrails of the garden elm,

بعد. در احشای خیس نارون باغ

it became morning.

صبح شد.