ای شور، ای قدیم

Morning.

صبح

The saltiness of the holiday's dimensions

شوری ابعاد عید

shaded the palate.

ذایقه را سایه کرد.

My image fell into the calendar's area:

عکس من افتاد در مساحت تقویم:

in the curve of those slanting childhoods,

در خم آن کود کانه‌های مورب

upon the downward slope of a holiday's leisure,

روی سرازیری فراغت یک عید

I shouted:

داد زدم:

‘Ah, what weather!’

«به، چه هوایی!»

In my lungs was the clarity of every bird's wing in the world.

در ریه‌هایم وضوح بال تمام پرنده‌های جهان بود

That day,

آن روز

how wet water was!

آب، چه تر بود!

The wind had the shape of fleeing obstinacy.

باد به شکل لجاجت متواری بود.

I had laid all my geometry exercises

من همه مشق‌های هندسی‌ام را

upon the earth.

روی زمین چیده بودم.

That day,

آن روز

several triangles in water

چند مثلث در آب

drowned.

غرق شدند.

I

من

became bewildered.

گیج شدم.

I leapt upon the mountain on the map:

جست زدم روی کوه نقشه جغرافی:

‘Oh, rescue helicopter!’

«آی، هلیکوپتر نجات!»

Alas:

حیف:

the outline of the mouth fell apart in the wind's passage.

طرح دهان در عبور باد به هم ریخت.

O blowing of ardor, O most intense form!

ای وزش شور ای شدیدترین شکل!

Guide the water glass's shadow

سایه لیوان آب را

to the thirst of this shattered

تا عطش این صداقت متلاشی

honesty.

راهنمایی کن.