نزدیک دورها

The woman was at the doorway,

زن دم درگاه بود

with a body made of always.

با بدنی از همیشه.

I went near:

رفتم نزدیک:

the eye became a joint.

چشم. مفصل شد.

Speech turned to feather, to ardor, to illumination.

حرف بدل شد به پر به شور به اشراق.

Shadow turned to sunlight.

سایه بدل شد به افتاب.

I went to wander a little in the sun.

رفتم قدری در آفتاب بگردم.

I went away into pleasant gestures:

دور شدم در اشاره‌های خوشایند:

I went to the meeting place of childhood and sand,

رفتم تا وعده‌گاه کودکی و شن.

to the midst of delightful mistakes,

تا وسط اشتباه‌های مفرح»

to all the pure things.

تا همه چیزهای محض.

I went near pictured waters.

رفتم نزدیک آب‌های مصور.

At the foot of the blossoming pear tree,

پای درخت شکوفه‌دار گلابی

with a trunk made of presence,

با تنه‌ای از حضور.

the pulse mingled with damp truths.

نبض می آمیخت با حقایق مرطوب.

My wonder mingled with the tree.

حیرت من با درخت قاتی می‌شد.

I saw I was a few meters from the heavenly realm.

دیدم در چند متری ملکوتم.

I saw I was somewhat sad.

دیدم قدری گرفته‌ام.

When a person's heart grows heavy,

انسان وقتی دلش گرفت

they go seeking a remedy.

از پی تدبیر می‌رود.

I went too.

من هم رفتم.

I went as far as the table,

رفتم تا میز.

the taste of yogurt, the freshness of greens.

تا مزه ماست، تا طراوت سبزی.

There was bread there, a tea glass, and sipping:

آنجا نان بود و استکان و تجرع:

the throat burned in vodka's frankness.

حنجره می‌سوخت در صراحت ودکا.

When I returned,

باز که گشتم.

the woman was at the doorway,

زن دم درگاه بود

with a body made of the alwayses of wounds.

با بدنی از همیشه‌های جراحت.

The throat of the watercourse

حنجره جوی آب را

an empty tin can

قوطی کنسرو خالی

was wounding.

زخمی می‌کرد.