وقت لطیف شن

Rain

باران

washed the sides of leisure.

اضلاع فراغت را می‌شست.

I played with the sands

من با شن‌های

of damp departure,

مرطوب عزیمت بازی می کردم

and dreamed of patterned journeys.

و خواب سفرهای منقّش می‌دیدم.

I was mingled with the sands' freedom.

من قاتی آزادی شن‌ها بودم.

I

من

sad

دلتنگ

was.

بودم.

In the garden,

در باغ

a familiar tablecloth

یک سفره مأنوس

spread out

پهن

lay.

بو د.

Something in the middle of the cloth, like

چیزی وسط سفره، شبیه

illuminated perception:

ادراک منور:

a cluster of grapes

یک خوشه انگور

covered the face of every doubt.

روی همه شایبه را پوشید.

The mending of silence

تعمیر سکوت

bewildered me.

گیجم کرد.

I saw that the tree exists.

دیدم که درخت. هست.

When the tree exists,

وقتی که درخت هست.

it is clear that one must be.

پیداست که باید بود.

One must be,

باید بود

and follow the trace of the narrative

و رد روایت را

to the white text,

تا متن سپید

follow

دنبال

it.

کرد.

But,

اما

O many-colored despair!

ای یأس ملون!