از آب‌ها به بعد

The day when

روزی که

knowledge lived beside water,

دانش لب آب زندگی می‌کرد.

the human,

انسان

in the tender idleness of a pasture,

در تنبلی لطیف یک مرتع

was happy with azure philosophies.

با فلسفه‌های لاجوردی خوش بود.

The human thought in the bird's direction.

در سمت پرنده فکر می کرد.

With the tree's pulse, the human pulse beat.

با نبض درخت. نبض او می‌زد.

The human was overcome by the conditions of the poppy.

مغلوب شرایط شقایق بود.

The great concept of the river

مفهوم درشت شط

surged in the depths of human speech.

در قعر کلام او تلاطم داشت.

The human,

انسان

within the text of the elements,

در متن عناصر

slept.

می‌ خوابید.

Near fear’s sunrise, the human awakened.

نزدیک طلوع ترس. بیدار

The human awakened.

می‌شد.

But sometimes the strange song of growth

اما گاهی آواز غریب رشد

resounded in pleasure's fragile

در مفصل ترد لذت

joint.

می پیچید.

The knee of ascent

زانوی عروج

grew dusty.

خاکی می‌شد.

Then,

آن وقت

the finger of unfolding,

انگشت تکامل

in sorrow's precise geometry,

در هندسه دقیق اندوه

remained alone.

تنها می‌ماند.